Sól úti, sól inni, sól í hjarta ... sól bara sól

Evrópa er svona fullorðins, þegar maður gengur þar um göturnar finnur maður fyrir þolinmæði og visku ... USA er unglingurinn, maður kemst ekki hjá því að heyra af typpastærðarkeppnum þaðan ... Ísland er eins og barnið, nýbúið að læra "ég get þetta sjálf" og fast í sjálfstæðisbaráttunni.

Eftir kosninganóttina finnst mér Ísland hafa yfirgefið barnæskuna og lagt af stað í átt að "fullorðins" - veit að við verðum hin temmilega kærulausi unglingur sem nýtur lífsins án þess að falla fyrir typpastærðarkeppnunum.

Sigur jafnaðarstefnunar var unnin af öryggi, þolinmæði og visku - eitt skref tekið í einu. Sem minnir mig á einn af sigrum mínum í lífinu, mastersverkefnið. Tók mig til og rifjaði upp þakkarorð mín í upphafi ritgerðarinnar - sem ég man ekki eftir að hafa skrifað (reyndar eins og margt sem ég hef skrifað)

_______________________________________________________________

This thesis is the outcome of a Masters project carried out at the CHEC (Combustion and Harmful Emission Control) Research Centre at the Department of Chemical Engineering of the Technical University of Denmark in the period from the 15th of October 2006 to the 15th of April 2007. The project was supervised by Research Associate Professor Flemming Frandsen, Associate Professor Peter Glarborg, Post-doc Anne Juul Pedersen, Post-doc Simone van Lith, and Technician Lilian Holgersen.

I would like to thank my supervisors for the overall guidance during the study, their inspiration, and last but not least their patience. To my family and friends here and there and everywhere, thanks for always believing in me.

To my mom and dad; Sum skref voru þyngri en önnur, en öll urðu þau viðráðanleg með bestu klappstýrur í heimi til að hvetja mig áfram, takk fyrir allt :)
_________________________________________________________________

Klappstýrur - ómetanlegar.

mikið svakalega er gaman að vera til ...

... ef einhverntíma hefur verið hægt að segja að ég væri "óþolandi jákvæð" þá á það við núna.

í mínum huga er "ástandinu" lokið - peningamála/einkstaklingshyggunni er lokið á íslandinu góða :) og nú er ekkert hægt að gera en að vinna sig upp. Í þolraun sannast þrekið best - eins og titillinn var á seinasta morgunverðarfundi gamla Glitnis um efnahagsmálin. Þrekið ekki mikið hjá útrásavíkingunum - tala minna gera meira, þá sérstaklega þegar kemur að ábyrgð.

en að hvundagshetjum samtímans

AU-ið (1) mitt fallega fattaði það í haust að stærðfræði væri mikilvæg fyrir framtíðaráform hans. Svo hann ákvað að leggja sig allan í stærðfræðina fyrir jólaprófin. Þegar vinirnir hringdu og báðu hann að koma út að leika í vikunni fyrir jólaprófin svaraði hann alltaf neitandi þar sem hann væri of upptekin við lærdóminn. Hann fékk alla fjölskylduna í lið með sér og allt snérist um að hann næði góðum skilningi á 10. bekkjar stærðfræðina. Svo rann prófdagurinn upp og litli unginn fór alveg yfirum af stressi... og eftir allt erfiðið fékk hann ekki nema 3.9 í einkunn. Þvílíkt svekkelsi og fyrir hin vnjulega ungling svakalegt fall fyrir sjálfsímyndina ... en au-ið er ekki eins og við öll hin :)

Fullorðna fjölskyldan hans tók þetta mjög nærri sér, enda búin að prófa það oft að misstíga sig í lífinu, og þekkir hversu mikið það tekur á að rífa sig upp eftir svona sjokk... Ég segi það ekki að unglingurinn hafi bara risið upp daginn eftir próf tvíefldur í kappinu við stærðfræðina, hann tók sér stuttan tíma í að vera reiður. Og reis svo mun hraðar upp en ég sjálf hef oft gert... og nú bara 3 mánuðum seinna er minn maður búin að ná sér á strik. Hann hefur lagt mikið kapp í öll heimadæmin og skilað þeim öllum næstum 100% réttum. Í fyrsta prófinu eftir jól fékk hann 7.6... og í tilraun tvö eftir fall fékk hann 9.1!

Hetjur eru fólk sem hræðast eins og við, en horfast í augu við hræðsluna og taka af skarið. Það sem hefur einu sinni mistekist er oft mun hræðilegra en það sem hefur tekist eða það sem er alveg óþekkt.

Venjulegt fólk hrasar í lífinu. Sumir láta sér það bara að kenningu verða og forðast ógn mistakanna. Aðrir taka sér góðan tíma í að sætta sig við mannlegu hliðina áður en það horfist í augu við óttann, og komast á endanum í gegnum þolraunina í annari eða jafnvel þriðju tilraun. Örfáir hrasa, rísa hratt upp og horfast óörugg í átt að ógninni og prófa aftur... þetta eru hvundagshetjurnar sem okkur langar öllum svo að líkjast.

Bróðir minn elskulegur er einn af þessum hvundagshetjum... 16 ára og ekki hægt að segja annað en að framtíð hans sé annað en björt með þetta þor í farteskinu! ... merkilegt að eiga fyrirmynd sem er svona miklu yngri :)

(1) AU = gull í lotukerfinu

í gullkornabókina mína skrifaði ég um bróður minn
"það hefur ekkert uppá sig að láta reka á reiðanum og dreyma um að vera eitthvað - þú verður að vita hvað þetta eitthvað er"
og eftir einn af erfiðu dögunum
"Hver ertu ef þú tileinkar þér hugsanir annarra?" - góð pæling - aldrei gefast upp á sjálfri sér ;) þó svo að ég hafi ekki alltaf rétt fyrir mér, bara oftast (hehehehe)... og ekki endilega sammála fjöldanum - er ég alltaf alltaf alltaf að gera mitt besta - og það sem ég trúi að sé réttast. "hetja er hver sá sem gerir hvað hann getur"

sorry hvað ég er sein....

Hver ákvað að í sólarhringnum væru bara 24 tímar!!??? það gleymdist allavegana að ráðfæra sig við mig um hvort það væri nóg...

þegar ég fluti til dk var ég næstum hætt að sofa... kláraði vinnudaginn svona um 1 eftir miðnætti ... og var mætt til vinnu rétt rúmlega 4 um morguninn aftur...
Fattaði ekki hvað ég var orðin þreytt á meðan á æsingnum stóð... en um leið og ég lennti á kastrup fann ég hvað ég var alveg búin að fara yfir öll mörk... tók mig samt smá tíma að gíra mig niður... og áður en veru minni lauk í höfuðborg konungsins var ég orðin hin mesta rólyndismanneskja, sem kunni að ofbóka ekki hittinga í dagbókina... enda ferðaðist ég um á hjóli og gat því aldrei verið "á tveimur stöðum í einu" ... eins og ég held að ég geti með því að koma bílnum hratt og örugglega í 5 gír...

nú er öldin kannski ekki önnur... en ég er alls ekki að ná að komast allt sem ég á að komast þó svo að ég sé orðin svakalega fær í gírskiptinunum á bílnum mínu og alveg hreint eldsnögg í fimmta... dagsverkin einhvernvegin aldrei alveg búin þegar ég leggst örmagna í rúmi... og ferlega pirruð á öllum "sorry hvað ég er sein" sem ég þurfti að segja yfir daginn...

ég verð að jarðtengjast aftur... og besta leiðin til þess er að fara beint á barinn eftir vinnu á föstudaginn... og taka svo ekki símann um helgina... og hjóla um borg og bæi með ipodinn svo hátt að ég heyri ekki þegar bílarnir flauta þegar ég lalla á þeirra yfirráðasvæði...

Sirrey María Axelsdóttir ... frænka mín :)

Öll þau tár sem ég hef fellt seinustu vikuna koma vegna allra góðu minninganna sem ég á um þig elsku Sirrey María besta frænka mín. Ég veit ekki hvor var skrítnari ég eða þú, en ég man öll þau skipti sem við föttuðum hvað við vorum á margan hátt líkar, litum á hvor aðra og sögðum “ þetta er í genunum” og ég hló og þú tístir. Það var svo fyndið hvernig þú eiginlega tístir þegar þú hlóst.
Ég man þegar þú baðst mig um að kenna þér almenn brot. Ég kom og hélt langa ræðu um stærðfræði, þú reyndir eftir fremsta megni að hlusta þolinmóð á boðskapinn, horfðir svo á mig og spurðir af hverju ég væri að flækja einfalda hluti svona svakalega. Reifst svo af mér dæmin sem ég átti að sýna þér og bara svaraðir þeim einn tveir og bingó.”Hjúkk að gáfur erfist frá móður” sagði ég þá. “Hvað meinar þú” hváðir þú þá. “Nei ég meina það er vísindalega sannað að gáfur erfast frá móður til barns, bara gott fyrir börnin þín að erfa það frá þér”, og þú ranghvolfdir augunum.
Hittningar okkar eftir að við vorum orðnar eldir byrjuðu alltaf á upptalningu á öllu því sem strákarnir þínir voru að gera, þetta tók oft langan tíma, og þú varst einfaldlega að rifna úr stolti. Þú endaðir þetta yfirleitt á því að slá í mig og segja “en þú mannst þetta er allt frá mér, gáfur koma frá mömmum” og tístir. Ég sagði þá eiginlega alltaf “eins gott að pabbar þeirra eru svona hávaxnir”.
Ég man líka hvað þú varst gjafmild, og gafst alltaf allt sem þú áttir. Einhverntíma hittumst við á lestarstöðinni í Lyngby og þú spurðir hvort ég gæti lánað þér pening. Ég tók útúr hraðbankanum, rétti þér seðlana og þú tókst í höndina á mér og sagðir “komdu ég ætla að bjóða þér út að borða”. Og í eitt kvöld vorum við prinsessur!!
Og öll þau skipti sem við breyttum herberginu mínu í spa. Fórum í fótabað, lituðum augabrúnirnar, settum á okkur maska, naglalökkuðum okkur, það var svo gaman. Við töluðum samt alltaf svo mikið að fótabaðið varð kalt og augabrúnirnar of dökkar. Hlógum svo mikið að maskinn brotnaði í andlitinu á okkur. Og naglalakkið aflagaðist alltaf eitthvað smá því við þurftum alltaf að vera að gera svo margt í einu.
Ég man þegar þú hringdir í mig á kvöldin þegar ég var að gera mastersverkefnið og rakst mig heim. Enginn annar í heiminum hefur fengið að segja mér að gera eitthvað. Svo lofaðir þú að hringja morguninn eftir til að sjá til þess að ég mætti á, eins og þú sagðir “skikkanlegum tíma” aftur í skólann. Þér fannst svo fyndið hvað ég snoozaði mikið á morgnanna.
Ég man svo margt. Man þegar við hlógum, man þegar við grétum, man þegar við rifumst... hahaha man þegar þú skelltir á mig á MSN, það getur engin nema Sirrey skellt á á MSN, fannst það ekki fyndið þá, en núna svo fyndið. Ég man allt sem við sögðum, allt sem við lofuðum. Þú stóðst við þitt, ég stend við mitt.

Sá sem eftir lifir
deyr þeim sem deyr
en hinn dáni lifir
í hjarta og minni
manna er hans sakna.
Þeir eru himnarnir
honum yfir.
“Hannes Pétursson: 16, 36 LJÓД

Elsku Kolbeinn Elí, Aron Örn, Kolla og Björn Ingi mínar innilegustu samúðarkveðjur, minningin um frábæra konu lifir.

Þín frænka
Steinunn Dögg

Og engillinn sagði: "Nú getur þú hagað þér í samræmi við aldur" og ég svaraði "Hvað áttu við með því? Rólega tónlist og fótlaga skó? "Það hljómar rétt" svarði engilinn. "Nei ég vil það ekki. Ég vil halda ástríðu. Ég vil æpa á rokktónlistum. Og verða reið yfir fréttum. Ég vil ganga í pínupilum." "Þú munt líta fáránlega út" sagði engilinn og hristi hausinn. "jájá... Þegar nógu nógu margir eru fáránlegir verður það eðlilegt." svaraði ég og hélt mína leið :)

Ég óska öllum gleðilegra jóla og farsældar á nýju ári.

Jólasveininn má finna í okkur öllum!

ÁFRAM ÍSLAND

Og þarna lágum við öll á gólfinu... fjölskyldan sem stækkar bara og stækkar.... þau okkar sem erum búin að halda uppá 25 ára afmælið vorum í óða önn að fylgja legóteikningunum sem lofuðu svo góðri niðurstöðu "mig vantar svona gulan með þerm og fer í horn" sagði ég og öll sameinuðumst við um að leita... unglingurinn sá sér ekki fært að fara í félagsmiðstöðina, svo miklu skemmtilgra að leika í legói með fjölskyldunni... og barnið vappaði í kring, synti í legóinu og fann gleðina í samverunni, ekki dótinu... maður er manns gaman...

Í sjónvarpinu einhversstaðar langt langt í burtu heyrði ég “hvaða framtíð bíður okkur íslendingum eiginlega nú þegar við getum ekki keypt neitt”... ég fann örlítin hnút í magnum... þennan sama og ég fann í gær og hinn og hinn.... þennan sem bankarnir gáfu mér 6 október á silfurfati... ég leit í kringum mig og fann hamingjuna... og áttaði mig á að framtíðin er eitthvað svo miklu einfaldari, bjartari, gleðilegri nú þegar ég get ekki keypt neitt... hamingjuna er nefnilega ekki hægt að kaupa

ÁFRAM ÍSLAND

Lífið er dásamlegt!

Sumarið 2004 eyddi ég í Danmörku. Frá byrjun júlí fram í miðjan ágúst hafði ég 800 dkr til ráðstöfunar. Ég þurfti ekki að borga neina reikninga á þeim tíma, en þennan pening þurfti ég að láta duga fyrir mat og skemmtun þessar sex vikur. Í fyrstu var ég rosalega stressuð yfir “ástandinu”, og sá ekki hvernig ég myndi lifa af. Svo hófst eitt stærsta þroskaferli lífs míns.
Ég vann þetta sumar hjá Hay4You við þrif. Ferðamennirnir sem leigðu íbúðirnar sem ég var að þrífa skildu stundum eftir afganga og tómar flöskur sem ég nýtti til hins ítrasta. Til mín komu nokkrir gestir þetta sumar sem buðu mér út að borða og skildu líka eftir sig afganga. Ég bjó í kjallaraherbergi sem ég deildi með óteljandi skordýrum.
Í frásögn var þetta alls ekki neitt glamour líf, en í rauninni var “ástandið” svo glæsilegt.

Veturinn áður kynnstist ég múslima sem trúir á sína trú eins mikið og ég trúi á mína trú. Við höfðum gaman að því að ræða um trúnna og hvernig trú hefur áhrif á menninguna og hefðirnar sem við höfðum alist upp í og tileinkað okkur. Fyrir mér voru jólin merkilegust, hefðirnar sem hafa skapast í kringum þau leiða af sér svo dásamlega tíma með fjölskyldunni. Fyrir honum var Ramadan merkilegast, matarleysi þessa tímbils leiddi af sér inntöku á “sálarfæði” í faðmi vina og fjölskyldu.
Ég man ég átti svo erfitt með að skilja að matarleysi gæti verið svo dásamlegt, en hann lagði mikið uppúr því að á tímabilinu átti alls ekki að svelta sig, heldur væru dagarnir ekki yfirbókaðir af matmálstímum og óhóflegri neyslu. Mestur hluti dagsins færi í innri skoðun þar sem hugurinn væri ekki bundin við hvað væri næst í matinn, og þegar fólk hittist á þessum tíma tengdist það betur því veitingar og neysluvörur höfðu ekki forgang yfir almennilegum samtölum.
Fasting is meant to teach the person patience, sacrifice and humility...During Ramdan, one asks forgiveness for past sins, pray for guidance and help in refraining from everyday evils, and try to purify themselves through self-restraint and good deeds (wikipedia.org).

Það var svo einmitt þetta sumar sem ég skildi hvað vinur minn hafði verið að tala um. Ég borðaði alveg nóg þennan tíma, en alls ekki allt sem mig langaði í. Ég fór aldrei eins oft og mikið í búðir á Strikinu og einmitt þetta sumar, en bara til að skoða vörur og fólkið í búðunum. Ég naut búðarrápsins því ég var ekki drifin áfram af leitinni af hinni fullkomu vöru . Ég hjólaði mikið og skoðaði ótrúlegustu hluti á stórkaupmannahafnarsvæðinu, bæði náttúru og mannvirki. Alla miðvikudaga fór ég á eitthvað safn (þá daga er frítt á ríkissöfn í Kaupmannahöfn), og á kvöldin las ég bækur og blöð sem ég komst yfir fyrir lítið eða ekki neitt. Ég var ekki með sjónvarp og ekki með internetið. Ég var heldur ekki með innistæðu í símanum, en gat hringt heim úr fríkeypis símanum góða sem er á leyndum stað á Strikinu, og mamma var dugleg að hringja og segja mér fréttir frá Íslandi.
Á þessum tíma fann ég innri ró og þolinmæði, fórnfýsina og mannlegu hliðina. Mér tókst að átta mig á, skilja og sætta mig við fortíðina. Í sálu minni fann ég leiðaljósið að hinu góða sem er allt í kringum okkur og inní okkur sjálfum. Ég öðlaðist mátt til að trúa á innri styrk og góðverk hversdagsleikans.

Ég veit þetta er rosalega væmið og alveg í takt við uppáhalds klappstýrufrasann “it is not the amount of breaths we take, but the amount of moments that take our breaths away”. Klappstýrur hversdagsleikans, fólkið sem hvetur okkur áfram í lífinu í hvaða formi sem þær eru, eru merkilegri en margt annað í lífinu.
Ég vildi að ég gæti deilt með öllum þessari visku sem ég öðlaðist á “ramadan” tímabilinu mínu, þessari innri ró, þessari fullvissu um að neyslan er ekki hamingjan. Komandi vetur mun sennilega bjóða Íslendingum tækifæri á að fara þessa leið. Ég vil alls ekki gera lítið úr aðstæðunum sem margir Íslendingar finna sig í þessa dagana. Öllu illu fylgir eitthvað gott, og tækifærin eru alltaf á sveimi í kringum okkur, það þarf bara að gefa sér tíma til að grípa þau. Ætli fólk eigi ekki eftir að hafa einmitt tíma fyrir tækifærin þegar frítími Íslendinga verður ekki yfirbókaður af neyslukapphlaupinu.

Örfréttir
- ég sjálf hef ekki mikið fundið fyrir kreppunni. veit ekki hvort ég á ennþá það sem ég var byrjuð að leggja fyrir, en er svo fegin að vera laus fyrir ábyrgðina sem fylgir því að EIGA pening :)
- ótrúlega margir útlendir vinir búnir að hafa samband og sýna mér stuðning í “ástandinu”. allir að bjóða mér gistingu og hjálp við að finna vinnu... ég get ekki lýst hvað þetta hefur glatt mig mikið.
- vinnan gengur vel, stundum strembin en alltaf skemmtileg... hef fengið áskoranir sem ég bjóst alls ekki við að finna á vinnumarkaðinum.
- á Dale Carnigie námskeiði sem ég er á hef ég fundið nýjan vinkil á sjálfri mér. viðurkenndi til dæmis fyirr sjálfri mér og öðrum að ég þrái að vera ekki “in control”. ég er föst í því hluverki að vera leiðtoginn, en langar svo mikið að vera STUNDUM þessi sem bara gerir eins og einhver annar leggur til. þetta er ekki annarra að koma í verk, heldur er það ég sjálf sem þarf stundum að velja mér annað hlutverk.
- fékk að fara á sjó í gær :) dagsferð með einu af Samskipunum. rosalega gaman. dagurinn var þó langur. á leiðinni heim fannst mér ég heppnust í heimi að vera á leiðinni að leggjast í bað. pípulagnirnar gáfu sig því miður þegar ég sá loksins frammá að geta lagst í baðið, og sigrún á neðri hæðinni fór í staðin í sturtu í eldhúsinu sínu. þetta var of fyndið og ég fór hálfhlæjandi að sofa.
- nú er ég búin að pípuleggjast yfir þetta allt saman og allt komið í lag. ekkert annað hægt en að leggjast í þetta langþráða bað :)