Elin a ekkert ad skrifa????

Eg komst ad thvi ad eigin raun ad thad eru gøng a milli bygginganna her i DTU... var buin ad heyra um thetta kjaftasøgur... en nu hef eg fundid sjalf nokkur af thessum gøngum... spennandi!!!!

mistök eru til að læra af... og ég er náttúrlega alltaf að læra meira og meira :)

Stjörnuspáin mín segir:

"And the hits just keep on coming! These days, you can do no wrong. Even your mistakes end up looking like strokes of improvised genius. Enjoy this sweet period of success and store up points for the future."

Þetta á bara svo vel við... hahahahahahaha... í góðri von var ég og aðstoðarmaðurinn að reyna að gera tvær tilraunir í einu í dag... efficiency þið vitið... það fór aðeins öðurvísi en til stóð... en ég var svo heppin að hafa ekki áhyggjur af brjóstum tilraunafólksins svo ég tók eftir mistökunum og looked like a improvised genius...
Mistök föstudagsins (sem ég by the way hef haldið leyndum) hverfa í mistök dagsins í dag... svo þetta lítur allt mjög vel út fyrir mig :)
en mistök eru bara til að læra af... hugsa að ég auki the efficiensy með því að gera bara einn hlut í einu... sérstaklega þar sem aðstoðarfólk mitt er allt karlkyns ;)

Hvert skal haldið???

Ég hef skellt mér í ansi mörg ferðalög yfir ævina. En skipilög ferðanna hafa sjaldan verið stórkostleg. Minnir að það hafi verið sumarið 1997 sem ég fór í hjólaferð númer tvö. Tveimur árinum áður hafði ég hjólað um Belgíu og ákvað þetta árið að hjóla í Sviss. Pældi ekki mikið í hversu miklu meira af fjöllum er í Sviss og fannst ég vera meira en tilbúin.
Ég skráði mig því óhrædd í ferðina og keypti mér flugmiða aðra leið til Frankfurt. Frankfurt kannski ekki alveg í Sviss. En ég hafði fengið þær upplýsingar að það væri ekkert mál að ná lest á milli Frankfurt og Zurich, þar sem ég ætlaði að hitta tilvonandi ferðafélaga.
Tveimur dögum fyrir brottför fór ég til læknis því ég var búin að vera með leiðinda niðurgang mestan hluta sumarsins, og vildi fá ráð hjá lækninum um hvað skildi gera. Jú jú þú verður bara að slaka á og sjá hvort þetta lagist ekki. Ekkert mál ég er nefnilega að fara í sumarfrí eftir tvo daga svo þetta lagast örugglega allt áður en ég veit af. Nú hvert ertu að fara spyr læknirinn. Og ég segi honum frá hjólaferðinni. Nei elsku vina mín, þú ert ekki í ástandi til að fara í tíu daga hjólaferð í Sviss. Lofaði að fá bara að sitja í bílnum ef ástand mitt batnaði ekkert.
Mætti svo rosa snemma á Leifstöð því ég ætlaði að taka fríhöfnina með stæl. Það varð ekkert úr þeim áformum því niðurgangurinn hafði vesnað ef eitthvað var, og þegar ég var komin í gegnum öryggisgæslun lagðist ég á gófið fyrir framan útgönguhliðið gjörsamlega máttlaus. Man þegar ég lá þar hugsaði ég að ef ég gæti ekki staðið upp til að fara útí flugvél væri það merki um að ég ætti ekki að fara í hjólaferðina. Þegar hliðið svo opnaðist notaði ég alla mína krafta til að komast útí flugvél og lagði af stað í leiðangur...
Ég hafði aldrei komið til Frankfurt og var ekkert með neitt kort með til hjálpar. Vissi ekki hvar lestarstöðin var, hvort það var ein lestarstöð eða fleiri. Vissi ekki hvort það væru margar lestar á dag á milli borganna. Vissi bara ekki neitt. Spurði bara og spurði gangandi vegfarendur um hjálp og áður en ég vissi af sat ég í lest á leið til Zurich. Vegna orkuleysis er vera min í Franfurt frekar svona óljós.
Ég man þó að eftir að hafa setið í tvo tíma í lestinni gat ég ómögulega haldið í mér lengur. Var náttúrulega alveg ein og hafði smá áhyggjur af að skilja allan farangurinn eftir og fara á klósettið. Þegar það var alveg við það að verða stórslys ákvað ég að biðja strákinn sem var búin að sitja við hliðina á frá því í Frankfurt að líta eftir draslinu á meðan ég færi á klósettið. Tók vísakortið ef ske kynni að öllu yrði stolið.
Ég varð meira en hissa þegar ég sá klósettið. Opið beint út. Hafði aldrei séð svona áður og hélt það væri verið að djóka í mér. Ástandið var orðið það slæmt að það var ekkert annað í stöðunni en að nýta sér þessa furðulegu aðstöðu og vona að það væri enginn að horfa á lestina bruna hjá.
Ég kom svo til Zurich kvöldinu áður en ég átti að hitta hópinn. Var búin að panta mér hótelgistingu. En ég vissi svosem ekki mikið um hana annað en að hótelið var í göngufæri frá lestarstöðinni. Ég labbaði af stað, og án þess að vera í háhæluðum skóm held ég að ég hafi verið svona svipuð ásjónar og gellan í bláu skónum í stellu í orlofi. Það var komið kvöld, og upplýsingabásnum hafði verið lokað. Ég fann engan til að spyrja til vegar í fyrstu en eftir að hafa gengið smá spöl fann ég mömmu með barnið sitt í göngu. Spurði hana um hótelið og hún þekkti það vel en sagði að ég væri að fara í vitlausa átt. Með útskýringum hennar tókst mér þó fljótlega að finna hótelið.
Átti mjög erfitt með að halda í mér á meðan ég var að tjékka mig inn og var guðslifandi fegin að komast á herbergið og beint inná klósett. Nú var orðið illt í efni því ég hafði lítið geta borðað og var þvi farin að kúka blóði.
Hringdi heim og bað mömmu um að hringja á vaktina og spyrja ráða. EKKI FARA Í HJÓLAFERÐINA voru skilaboðin aftur. Fyrst ég var nú komin alla leið til Sviss ákvað ég nú að fara samt í ferðina en lofaði aftur að sitja bara í bílnum á meðan þetta væri að lagast. Þurfti svo að drekka volgt sprite sem ég var búin að hrista gosið úr fyrir svefninn.
Þegar ég vaknaði morguninn eftir var ég svangari en ég hafði nokkurntíma verið. Hljóp niður í lobbý, en nei var 5 mín. of sein í morgunmatinn og átti að tjékka mig út eftir hálftíma. Fékk þó leyfi til að fara í apótekið fyrst og kaupa salt- og sykurlausn sem ég átti að drekka eins mikið og ég gat. Laumaðist til að fá mér morgunmat í leiðinni.
Jæja nú hélt ég að allt væri komið í lag því um leið og ég hafði hitt hópinn væri skipulagið komið úr mínum höndum og því gæti ekkert meira farið úrskeiðis. En þegar ég labbaði út af hótelinu með allt mitt hafurtaks fattaði að ég hafði ekki hugmynd um hvar ég ætti að hitta hópinn. Bara að byrjunarreiturinn væri í Zurich. Og Zurich er ekki mjög lítil borg.
Agjörlega máttvana ákvað ég að fara bara á lestarstöðina aftur og sjá hvort ég gæti ekki bara tekið lest til einhvers sem ég þekkti í Evrópu. Fann einhvern síma og ætlaði að hringja heim til að spyrja hvort mamma eða pabbi vissu kannski hvar the meeting-point væri. Þorði því ekki og fannst frekar kómískt að fyrir ofan mig stóð einmitt meeting-point.
Á þessari stundu var ég alveg að skíta á mig og gjörsamlega varð að komast á klósettið. Ákvað því að athuga hvort það væri ekki einhver í kringum mig með góðlegt andlit og ég gæti beðið um að geyma dótið mitt á meðan ég færi á klósettið. Næstum því alveg við hliðina á mér stóð stelpa með hjól. Ég labbaði að henni og spurði í rælni hvort hún væri að fara í hjólaferð með rotary. Já, eða sko ég er einn af guidunum. Ert þú að koma í ferðina? Já sagði ég og bað hana að passa dótið mitt, tók visakortið og hljóp á klósettið.
Þegar ég kom tilbaka sagði stelpan mér að við hefðum ekki átt að hittast fyrr en 17 en klukkan var 12. Ástæðan fyrir að hún var þarna var að pólski ferðafélaginn hefði boðið komu sína klukkan 12. Þvílík heppni!!!
Ég sat aldrei í bíl alla ferðina. Hjólaði bara eins og hershöfðingi. Drakk bara endalaust af salt og sykur lausninni, sem by the way er það ógeðslegasta sem ég hef nokkurntima sett inn fyrir mínar varir. Þurfti að notast við allskonar klósett, upplifði trainspotting klósett atriðið að minnsta kosti tvisvar.
Hjólaði á daginn. Mætti svo í kvöldverðaboð hjá rótarýfélögum á leiðinni á kvöldin, og hélt ræður þegar það átti við. Sat svo með ferðafélögunum fram eftir nóttu að ræða um ólíka menningarheima. Sumar nætur þurfti ég svo að nýta meira í losun á klósettinu en svefn. Það var því oft erfitt að vakna á morgnanna.
En vá hvað ég skemmtil mér vel. Þetta var eitt stórt ævintýri með prinsum og froskum, köstulum og öllu hinu. Já og auðvita prinsessu með nirðurgang :)

Þegar ég fór í hjólaferðina til Belgíu flaug ég til Luxemborgar og gisti fyrir ferðina hjá íslenska sendiherranum í Brussel. Ég á það til að fljúga eitthvað allt annað en á áfangastað. Ég hef villst í svo mörgum löndum. En alltaf fundið mig aftur.
Ég hef nú bara villst oft af leið í lífinu. En alltaf fundið mig aftur. Get sagt þetta um verkefnið mitt núna. Er alls ekki á sama stað og ég byrjaði. Er þó alveg að verða búin að ná áttum núna :)

var að fá matseðil fyrir årsfestina...

Skaldyrsalat marineret i crispy, klar dressing, anrettet med napoletana
salat og krebs - hertil tomatiseret creme fraiche dressing.

Helstegt svineryg farseret med svampe - hertil serveres ovnbagt Duchess
kartoffel og svampesauté med vindruer og bønnespirer samt sauce glace
tilsmagt med rosmarin.

Tiramizu dessertkage anrettet med chantilly creme.

Hvidvin og rødvin - Kaffe/te.


ég er bara strax orðin svöng

hahahahahaha....

var að elda hrísgrjónagraut (hrísgrjón hrísgrjón hrísgrjón)... en allavegana þegar ég hafði lokið við þessa rosalegu eldamennsku sneri Christian sér að mér og spurði hvort hrísgrjónagrautur væri í alvöru eldaður svona á íslandi...hummm... ég sagðist ekki hafa hugmynd... hef nefnilega aldrei eldað hrísgrjónagraut áður og gerði bara eins og ég hélt að ætti að gera... þetta bragðaðist allavegana eins og hrisgrjónagrautur svo niðurstaðan varð að þetta væri bara ágæt öðruvísi leið til að gera hrísgrjonagraut... en ég spyr... hvernig er hrísgrjónagrautur gerður? ætla ekki að segja frá minni aðferð fyrr en ég veit hvað var skrítið við hana :)

the show must go on....

Ég leik svo mörg hlutverk, dóttirin, systirin, barnabarnið, frænkan, öll hin ólíku fjölskylduhlutverk. Svo eru það öll hlutverkin sem ég leik í ólíkum vinahópum. Hin vinnandi Steinunn, námsmaðurinn Steinunn og svo framvegis og framvegis. Stundum finnst mér ég þurfi að halda öllum þessum hlutverkum aðskildum svo að þrátt fyrir ólíkar hliðar nái ég einhvernvegin að halda í sjálfið...
Í gær held ég að mér hafi tekist að skella mér í næstum öll hlutverkin á einum degi. Get ekki sagt annað en að ég hafi verið orðin frekar rugluð í kollinum þegar ég loksins lagðist til hvílu í nótt.

Mamma hringdi eins og oft á laugardagsmorgnum alveg eldsnemma til að spjalla yfir morgunkaffinu. Jafnréttisumræðan varð sem áður fyrir valinu, þar sem gömul og ný gildi voru útgangspunkurinn. Þó ótrúlegt megi virðast enda myndlíkingar á því sem ég vil sagt hafa oftast í einhverkonar barnauppeldistengslum. Munurinn á leikskóla og grunnskóla varð loka-myndlíkingin þegar mamma sagði “já þetta er eins og leik- og grunnskóli, leikskólinn ekki eins fastur í einhverju gömlu formi á meðan grunnskólinn er svo viss um að vegna þess að þessi aðferð hefur virkað einu sinni er eins gott að halda sig bara við hana”.
Eins og nafn dagsins gefur til kynna þarf oft að nýta laugardaga í þrif og þvotta og frágang eftir annasama viku. Mér tókst að klára flest allt þetta heimilisdót sem fylgir stóru heimili (ég er svo fyrirferðamikil), án þess þó að fara í búðina sem er það sem virðist alltaf sitja á hakanum hjá mér.
Missti svo af strædó og lest, hjólaði aftur heim því ég gleymdi gjöfinni en tókst á endanum að mæta í útskrftarveisluna hans Frikka frænda. Skellti mér í fjölskylduboða-gírinn en fann að sá gír er orðin frekar stífur eitthvað. Stórfjölskyldan er svona “cant live with them, nor without them” dæmi og þrátt fyrir stirðleika fannst mér ég aðeins liprari eftir boðið.
Ákvað svo bara að fara ekkert úr lestinni í Lyngby og halda bara áfram. Og áður en ég vissi af var ég sest inní stofu hjá Elínu og Bjögga að ræða um heima og geima. Nú komin í hlutverk hinnar dönsku steinunnar. Skemmti mér alveg endalaust mikið og ætla svo að mæta í fleiri svona óskipulagðar heimsóknir til þeirra skötuhjúa. En ákvað að vera skynsöm og taka seinustu lest heim.
En skynsemin varð að engu þegar Petra kvennaskólasystir sendi mér sms og bað mig að hitta sig á pilegaaren. Hún er bara hér yfir helgina svo ég dreif mig af stað. Gírkassinn var orðin eitthvað óþjáll á þessum tímapunkti en fann einhvern smá snert af kvennaskóla steinunni og gerði mig tilbúna fyrir hlutverkið. Þegar ég settist inná pilegaarden leið mér eins og ég væri komin aftur til íslands. Staðurinn var nefnilega smekkfullur af íslendingum úr DTU sem höfðu safnast þar saman eftir árshátíð íslendingafélagsins. Þetta ruglaði mig svolítið í gír-skiptingunum og ég gleymdi stundum að kúpla fyrir skiptingar.
Þetta blessaðist þó allt saman. Þegar ég gerði mig tilbúna til að leggja af stað heim mætti ég kærasta frænku úr hinni stórfjölskyldunni (ekki þessari sem ég hitti fyrr um daginn) og reyndi eftir bestu getu að setja mig í hlutverk dóttir hennar ástu maríu. Tókst það varla, sagðist vera orðin þreytt en lofaði að kíkja í heimsókn fljótlega.
Þegar ég vaknaði morgun var ég varla úthvíld og varð ennþá þreyttari þegar ég fattaði að ég missti líka af heilum klukkutíma í öllum hamaganginum. Í nótt kom nefnilega sumartímin, sem var fagnað með snjókomu hér í dk, skil þetta bara ekki.

Náði að klára öll helgarstörfin í dag. Er tilbúin fyrir nýja vinnuviku. Náði að klára öll hlutverkin. Er tilbúin fyrir sjálfa mig. Sé það samt að þó hlutverkin séu mörg og oft er ég bara að reyna að þóknast öðrum, þá er ég meira bara ég sjálf.

ude er SÅ godt, men hjemme er best...

svoleidis er thad nu bara... fekk thessa skyringu a lifinu i gær... og næst thegar spurningaflodid hefs... hvenær kemurdu heim, hvenær, hvar , hvernig, af hverju og bla bla bla... ætla eg alltaf ad segja voda spekingslega, thvi er nu vand svarad, en hafa ber tho i huga ad ude er godt, men hjemme er best... er thetta ekki allt sem segja tharf ????

Thegar eg verd ordin stor...

...tha ætla eg ad borda miklu miklu minna af tunfiski, jafnvel bara alls ekki
...tha ætla eg ad borda miklu miklu minna af hrisgrjonum, jafnvel bara alls ekki
...tha ætla eg ad borda eitthvad annad en hafragraut i morgunmat
...tha ætla eg ad eiga sjonvarp
...tha ætla eg ad haf ser stofu og ser herbergi sem eg sef i
...tha ætla eg ad hafa eldhus lika
...tha ætla eg ad eiga bil eda allavegana taka alltaf taxi heim eftir matarinnkaup
...tha ætla eg lika ad borda meira nammi (nammi er ogedslega dyrt)
...tha ætla eg ad fara i dekur a snyrtistofu einu sinni i manudi

ja thad er margt sem eg ætla ad gera thegar eg verd ordin stor... en eg ætla ad njota thess ad vera litil a medan thad varir... thad segja nébblega allir ad um leid og fullordinsdæmid skellur komi søknudur til barnæskunar...

er annars a fullu ad gera tilraunir, sem an thess ad misheppnast gerast bara allt ødruvisi en gert var rad fyrir... i gær myndadist til dæmis allt i einu vøkvi thegar allur undirbuningur sagdi ad efnid myndi vera a føstu formi allan timann... thetta thotti stormerkilegt og næsta skref er ad gera "kvikmynd" um thetta... eg var ekki alveg ad samthykkja thetta med kvikmyndina en sannfærdis tho thegar thad var a hreinu ad eg hefdi nakvæmlega ekkert hlutverk i thessari kvikmynd... eg sem sagt misskildi eins og svo oft... ekki kvikmynd heldur bara taka uppa video... eg er svo mikid bara i minu eigin heimi og misskil adra hvora setningu...jæja en thad er samt fyndid...

Hjálp!!!!

Hér snjóar!!!!!

Ekki viss um hversu lengi ég þoli þennan vetur, þyrstir í vorið.

lífsins veggir......

Ég man ekki hvað ég var gömul, en miðað við stærð félaganna í minningunni held ég að ég hafi verið 8 ára. En það var þá sem ég hljóp á vegg. Við vorum í einn tveir þrír fjórir fimm dimmalimm og ég ætlaði svo að vera fyrst í mark. Æsingurinn var svo mikill að ég tók ekki eftir veggnum sem stóð á milli mín og marklínunnar. Brunaði af stað og PÚMM!!! Ég greip um ennið á mér og öskraði “þetta er ekki að marka, ég hljóp á vegg, við verðum að endurtaka”. Flestir vinirnir vissu að það þýddi ekkert að þræta við mig og byrjuðu að týnast tilbaka á byrjunarreit. Ilmur, ein af þessum góðu vinum ætlaði ekki að leyfa mér að komast upp með þessa frekju og hóf rökræður um að það væri ósanngjarnt að endurtaka, það væri mér að kenna að hafa ekki séð vegginn. Af einhverjum ástæðum hélt ég enn um ennið og var að gera mig tilbúna til að koma með góð og gild rök fyrir því að endurtekning væri það eina í stöðunni. Þá fann ég hausverk magnast og dreifast niður bakið og máttleysi leggjast yfir líkama minn. Náði að segjast ekki geta haldið áfram leiknum þvi veggurinn hefði skaðað mig meira en virtist í fyrstu. Staulaðist af stað í átt að útidyrahurðinni heima en heyrði í kringum mig vinina þræta um hvort það ætti að endurtaka eða ekki. Veit ekki af hverju ég hafði vit á því að halda stöðugt fast um ennið, en þegar ég beygði mig niður til að reyna að ýta hurðahúninum niður með hausnum sá ég fyrst blóðið leka á jörðina. Yfirgnæfði rökræðurnar í kringum mig og bað einhvern um að hringja á dyrabjöllunni fyrir mig. Mamma kom til dyra og mér tókst að lyfta höndunum laumulega frá andlitinu þannig að einungis mamma sæi ennið á mér og spurði “er þetta stórt sár?” Mamma varð alveg náföl í framan, en náði að halda ró sinni og sagði “já Steinunn mín þetta er svolítið stórt sár, ég ætla að ná í þvottapoka.” Má ég sjá, má ég sjá heyrði ég fyrir aftan mig og þá lifnaði mamma aðeins við og sagði eitt af fáum óhagganlegum nei-um sem ég hef heyrt hana segja. Ég man voðalítið fyrr en ég sat í framsætinu í bílnum með þvottapoka á enninu á leið á slysó. Á ennið á mér voru saumuð átta spor undir og tólf yfir. Mér fannst vera komin nótt þegar við loksins komumst heim aftur en þá beið Steinarr eftir mér með pabba, þá tveggja ára og neitaði að fara að sofa fyrr en hann gæti verið viss um að það hefði verið hægt að púsla mér aftur saman.

Jæja, en svona er þetta nú stundum í lífinu. Það eru stundum leiðinda veggir í veginum. Sem betur fer rekst kona oftast lauslega á þá, missir bara rétt fótfestuna, lítur svo í kringum sig og vonar að enginn hafi tekið eftir óhappinu. Svo eru það hinir sem gjörsamlega dúndra framan í konu. Í svoleiðis aðstöðu er ekkert annað í stöðunni en að finna einhvern sem hægt er að treyst, og um leið trúa að sá hinn sami höndli það sem fyrir augum ber, og spyrja “ er þetta stórt sár?” Trausti vinurinn heldur þá ró sinni og segir sannleikann, finnur til þvottapoka og passar að enginn annar sjái ófögnuðinn. Því það er nú einu sinni þannig að það þurfa ekki allri að sjá hauskúpuna mína, um leið og það er ekki allra að geta sé hauskúpu svona in real life ;)

Daginn eftir vegginn þarna í gamla daga mætti Ilmur extra snemma á Öldugötu 22 til að tjékka á frekjunni. Þar sem Ilmur hefur alltaf verið og mun alltaf vera jafn frek og ég, fannst mér frekar höfðingjalegt af henni að segja þennan morgun: “þú hefðir sko pottþétt unnið í dimmalimm í gær ef veggurinn hefði ekki verið fyrir”. Ég samþykkti það að sjálfsögðu og reif af mér plásturinn til að sýna henni sporin.

Ég er með þetta flotta ör á enninu eftir þetta afrek, og svo auðvita fullt af öðrum örum eftir önnur afrek á lífsleiðinni, bæði líkamleg og andleg ;) Öll eiga þau það sammerkt að hafa gróið tiltölulega smekklega, en eru þó þarna til að minna á sig í von um að ég læri af reynslunni... sko það á ekki að dæma fólk eftir mistökunum heldur hvernig það tekst á við mistökin :)

Hahahahahaha... var allt í einu að rifja upp þegar ég tábraut mig... þá mætti sko hart hörðu... við Ilmur að rökræða um hver ætti að vera hvar og ég fórnaði tánni á mér fyrir minn málstað... hahahahahaha... ætla nú ekkert að fara nánar útí þá sögu þar sem við vorum að leika með hlut sem við máttum alls ekki vera að leika með... öldugötu-mafían...

Amma og afi eru annars að koma hinn og Petra X-Kvennaskólapía nú-tannsi mætir á svæðið á fimmtudaginn... nóg að gera á mínum bæ :)

Nörrebros Bryghus

Við sambýlingarnir kíktum þangað í einn öl í gær og ég get ekki annað en mælt með þessum stað. Ég er alveg á því að tilvonandi bruggmeistarinn þurfi að kíkja þangað við sem fyrst.

Alltaf gaman að koma á nýja og skemmtega staði, sérstaklega ef þeir eru í göngufjarlægð! Held ég gangi heim, held ég gangi heim.....

what do women want...

Finnst svo gaman að lesa alskonar blogg... áðan var það eitthvað um aumingjans karlkynið sem þarf alltaf að lúffa fyrir kvenkyninu... :( ég náttúrulega bara hló... hahahaha... skil ekki afhverju fólk vill endilega trúa því að allar stelpur séu eins og allir strákar séu eins... en hvað er það sem konur vilja...

Young King Arthur was ambushed and imprisoned by the monarch of a neighboring kingdom. The monarch could have killed him but was moved by Arthur's youth and ideals. So, the monarch offered him his freedom, as long as he could answer a very difficult question. Arthur would have a year to figure out the answer and, if after a year, he still had no answer, he would be put to death.

The question?....

What do women really want?

Such a question would perplex even the most knowledgeable man, and to young Arthur, it seemed an impossible query. But, since it was better than death, he accepted the monarch's proposition to have an answer by year's end.

He returned to his kingdom and began to poll everyone: the princess,the priests, the wise men and even the court jester. He spoke with everyone, but no one could give him a satisfactory answer.
Many people advised him to consult the old witch, for only she would have the correct answer.
But the price would be high; as the witch was famous throughout the kingdom for the exorbitant prices she charged.

The last day of the year arrived and Arthur had no choice but to talk to the witch. She agreed to answer the question, but he would have to agree to her price first.

The old witch wanted to marry Sir Lancelot, the most noble of the Knights of the Round Table and Arthur's closest friend!
Young Arthur was horrified. She was hunchbacked and hideous, had only one tooth, smelled like sewage, made obscene noises, etc. He had never encountered such a repugnant creature in all his life.
He refused to force his friend to marry her and endure such a terrible burden; but Lancelot, learning of the proposal, spoke with Arthur.
He said nothing was too big of a sacrifice compared to Arthur's life and the preservation of the Round Table.
Hence, a wedding was proclaimed and the witch answered Arthur's question thus:

"What a woman really wants", she answered ...."is to be in charge of
her own life."

Everyone in the kingdom instantly knew that the witch had uttered a great truth and that Arthur's life would be spared.
And so it was, the neighboring monarch granted Arthur his freedom and Lancelot and the witch had a wonderful wedding.

The honeymoon hour approached and Lancelot,steeling himself for a horrific experience, entered the bedroom. But, what a sight awaited him! The most beautiful woman he had ever seen lay before him on the bed. The astounded Lancelot asked what had happened.
The beauty replied that since he had been so kind to her when she appeared as a witch, she would henceforth, be her horrible, deformed self only half the time and the beautiful maiden the other half.

Which would he prefer? Beautiful during the day....or night?

Lancelot pondered the predicament. During the day, a beautiful woman to show off to his friends, but at night, in the privacy of his castle, an old witch? Or, would he prefer having a hideous witch during the day, but by night, a beautiful woman for him to enjoy wondrous intimate moments?

What would YOU do?

What Lancelot chose is below. BUT....make YOUR choice before you scroll down below......OKAY?

//
/
/

Noble Lancelot said that he would allow HER to make the choice herself.

Upon hearing this, she announced that she would be beautiful all the time because he had respected her enough to let her be in charge of her own life.

Now....what is the moral to this story?

The moral is.....

If you don't let a woman have her own way....Things are going to get ugly!

hugsa að það að vilja hafa stjórn á sínu eigin lífi sé eitthvað sem bæði kynin eiga sameiginlegt :)

hvad så!!!!

ég get ekki upload-að myndum helgarinnar útaf öllu upload-inu þarna um daginn... meika það ekki að netinu verði lokað hjá mér aftur... það verður bara gaman að rifja upp ruglið eftir tvær vikur eða svo ;) en ég get ekki sagt annað en sumar myndirnar eru of fyndnar til að setja á netið...

sá að the YOUNG chemistry teacher (aka Tóró) hélt að síðan héti BIKÍNÍ-stúlkurnar ... finnst það endalaust fyndið því ég hugsa að það þurfi mikið til að the BIKING-piger taki sig til og pósi á bikíní einum fata...

fékk þó svona sting í hjartað eins og kona fær þegar hún man eftir einhverju vandræðalegu úr fortíðinni í miðjum hlátrasköllunum... var plötuð til að senda út frekar vandræðaleg boðskort í tvítugsafmælið mitt... það var ekki mikið um föt á mynd af gestgjöfunum sem fylgdu boðskortinu... það mættu held ég allir sem við buðum í veisluna... hvort sem fólk mætti í von um áframhaldandi fataleysi eður ei... en afmælið varð ein af þessum stórveislum sem allir muna eftir án þess að muna svo mikið :)... en ég vona svo innilega að það hafi enginn geymt boðskortin :)

ætla að kíkja í einn á þriðjudagbarnum... over and out

Komin og farin.....

jújú, Erna kom og fór. Það var mikið hjá okkur að gera um helgina við að hafa gaman af lífinu og það tók sunnudag og mánudag til að hvíla sig. Vægast sagt vel heppnuð helgi!! Hápunkturinn var lambalærið á laugardaginn, takk fyrir það Erna!!!!

Svo tekur bara skattaframtalið við.... Byrjar ekki vel hjá mér þar sem gamli góði veflykillinn virkar ekki lengur og spurning hversu lengi tekur að fá nýjan. Síðasti skiladagur er 21. mars og ég á leiðinni út í lönd (eins og amma segir). Ætti að geta klárað þetta 20. mars ef ekki koma upp neinir "hnekkir" og allt gengur að óskum. Þetta hlýtur að fara vel, tek þetta bara á hundaheppninni...

En annars, allt á fullt í verkefninu. Nú fer alvaran að taka við.

Vil líka taka fram að það er fullt af skyri í ísskápnum mínum og ég hef ekkert stolist í það. Pæliðí sjálfsstjórn.....

gestir...

á morgun kemur Erna í heimsókn... jibbí jibbí... það verður svo gaman



þetta er gömul mynd af okkur á leið í jólabjórinn... en erna getur drukkið meiri bjór en ég... og það eru sko ekki margir sem geta það... muhahahahahaha

annaðkvöld verður því smá hittingur á kampsaxinu... er ekki bara málið að halda thanx-giving 2... það er svo margt í lífinu sem hægt er að vera þakklát yfir... hvernig er stemmmarinn... og svo tökum við sem það þurfum dauðagönguna saman!!! ;)

Hjásof er æsing sönn

Fín helgi að baki og Spaðaballið í Jónshúsi á laugadagskvöldið toppaði helgina algerlega. Viðurkenni að ég þekkti ekki mikið af tónlistinni þeirra en er orðinn mikill aðdáandi eftir tónleikanna. Sunnudagurinn fór að mestu í að hitta gamla vini, brunch með Alex og kvöldmatur með Bjargeyju og vinkonu hennar. Alltaf gaman að hitta e-n af holtinu til að fá "sögurnar". Bjargeyju tókst svo sannarlega að sannfæra mig um að háhælaðir skór eru stórhættulegir og ég býst við að halda mig á mínum hælalausu bomsum héðan í frá.

Svo vil ég koma því á framfæri við veðurguðina að þessi snjór hér í borg er hættur að vera fyndinn!!

London baby!!!

kaupmannahöfn ó kaupmannahöfn...

nenni ekki að skrifa neitt... en langaði bara að skella inn einni mynd...



hér er kalt kalt kalt... en það er samt alveg endalaust fallegt veður... ætla að taka með mér myndavélina í næstu hjólaferð og reyna að festa á filmu dýrðina hér í kring... en það er náttúrulega ekki svo auðvelt en alveg hægt að festa dýrðina í fylgsnum hugans ;)