22. mars 2007

Ég skrapp til Íslands yfir helgina... að fagna fimmtugsafmælinu hennar mömmu... það var haldin stórveisla á föstudagskvöldinu og ég fékk þann heiður að vera veislustjóri... ég reyndi hvað ég gat að stjórna skemmtidagskránni... en átti í smá erfiðleikum með að nota míkrófóninn (man ekki hvað heitir á íslensku), svona í byrjun... en það reddaðist... ég hélt svo smá ræðu mömmu til heiðurs og fylgir hún hér...

"Þann 22. mars 1957 fæddist Ásta María Björnsdóttir, hún mamma mín. Hún er önnur dóttir hjónanna Friðgerðar Sirrey Kolbeinsdóttur og Björns Kristjánssonar. Seinna bættist systrahópnum og urðu þær alls þrjár systurnar.
Mér þótti alltaf gaman að heyra ömmu og afa segja sögur af mömmu sem barni. Amma hóf alltaf sögurnar á því að segja frá ljósu lokkunum með blik í augum. “Hún Maja mín var alltaf eins og engill, með ljósa lokka og þessi ljósbláu augu”. Afi tók þá yfirleitt við og sagði glottandi sögur af uppátækjasama englinum, sem var löngu áður en hún varð svona hávaxin eins og við þekkjum hana i dag, mun stærri en allir hinir að hennar eigin mati. Af mínum dómi var hún mjög uppátækja samur krakki þó svo að hún hafi ekki beint verið að brjóta af sér. Hún leit út eins og engill, en var um leið sannkölluð prinsessa, hávær og fyrirferðamikil, byrjaði strax að skrá sig í sögubækur allra þeirra sem á vegi hennar urðu.
Ásta María tók eina önn til stúdentsprófs en fór svo í námsleyfi. Seinna, eða stuttu eftir þrítugt fór hún og lærði í fóstruskóla íslands og varð fóstra eins og það hét á þeim tíma. Á meðan á því stóð var hún eiginkona, mamma, húsbyggjandi, námskona og útivinnandi allt í einu, og að mínu mati er ekki hægt að segja að neitt af því hafi verið í hjáverkum. Hún vann í nokkur ár sem fóstra, og á meðan breyttist starfstitill hennar í leikskólakennari. Hún skellti sér svo í framhaldsnám í stjórnun, og eftir stutta vist sem aðstoðarleikskólastjóri tók hún við leikskólastjórastöðu á leikskólanum Hvammi, þar sem hún stundar sína vinnu af dugnaði í dag. Samhliða þessu öllu hefur hún tekið þátt í bæjarmálunum hér í Hafnafirði, setið í nefndum og er núna varaformaður Samfylkingarinnar í Hafnafirði.
Ásta María flutti úr heimahúsum mjög ung, þá ekki nema 17 ára. Þegar hún var tvítug hóf hún búskap með þáverandi kærusta sínum verðandi unnusta og miklu miklu seinna eiginmanni, honum Steini Steinseni. Enginn er alveg fullkominn eins og við öll vitum en Steinn og Maja vega mjög upp á móti hvort öðru og eru því næstum fullkomin heild.
Ásta María hélt áfram að fullorðnast hratt og örugglega og eignasðist sitt fyrsta barn með honum Steini sínum þann 2. mars 1979, hana Steinunni Dögg, þá ekki nema 22 ára. Þó svo að ástin hafi ekki dvínað milli kærustuparsins liðu sex ár áður en annað barn kom í heiminn. Það gerðist 15 maí 1985 þegar Steinarr Logi kom með látum. 31. júlí 1987 giftu þau skötuhjúin sig loksins og er Auðun, örverpið sem fæddist 19. janúar 1993, þeirra eina barn sem ekki fæddist í lausaleik.
Ásta María hefur eins og allir mörg hlutverk; til dæmis er hún,samstarfsfélagi, systir, vinkona, eiginkona og móðir. Hún er mamma mín og þekki ég hana því best í því hlutverki þó svo að ég hafi spurnir af öllum hinum líka. Mig langar mig að reyna að segja í nokkrum orðum hvernig og af hverju mér finnst hún bara best.
Ég á svo margar fallegar minningar af henni mömmu minni. Og sama hvað ég hef reynt að setja þær upp í stuttu máli, virðist það vera efni í heila bók að telja upp allt sem mig langar svo að segja. Það er bara svo margt gott um þessa fallegustu konu sem ég þekki að segja. Og ég ætla því að stikla á stóru.
Mér finnst mamma eiginlega alltaf hafa verið með bók í annarri, eða nýbúin að klára eina sem hún varð bara að segja frá... og bækur í bland við Mömmu-mat...sem er alltaf bestur... er einhvernvegin órjúfanleg heild....
Ég man oft eftir mömmu með bók í annarri og sleif í hinni fyrir framan eldavélina. Þetta þýddi yfirleitt að það væri hrísgrjónagrautur í matinn... enda tekur það langan tíma að gera hrísgrjónagraut... og til að ná fram rétta bragðinu þarf að standa við eldavélina og hræra í grautnum.... svona sirka í hvert skipti sem þarf að fletta í bókinni... og til að rugla ekki tímasetningunni á hræringunum var eins gott að trufla ekki við lesturinn... mamma gerir að sjálfsögðu besta hrísgrjónagraut í heimi... þó hann hafi einstaka sinnum brunnið við, en þá er bara mál að taka ekki alveg úr botninum... þetta hefur orðið mín hugmynd af góðri eldamennsku og jafnvel bara af lífinu sjálfu, spurning um að skemmta sér við framkvæmdina, taka sér góðan tíma og krydda með ást... og svo ef það brennur við er bara mál að beina athyglinni að innihaldi bókarinnar sem varð kveikjan að þessu öllu saman....
En þó svo að ævintýri bókanna heilla mömmu, þá hafa hversdagsleg ævintýri fjölskyldunnar verið henni mikilvægari. Við matarborðið á Öldugötunni eru iðulega rædd mál líðandi stundar. Allir taka þar virkan þátt og oftast tekist á málefnunum frá ólíkum sjónarmiðum. Þar hefur hún kennt mér að trúa alltaf á það besta í fólki, gera svo almennt ráð fyrir því besta og takast bara á við þessu örfáu skipti sem það næst besta varð raunin.
Hún er yndislega þolinmóð, og held ég fáir sem geta gengið í hennar fótsporum hvað það varðar...Þegar ég var yngri og ekki búin að ná tökum á skapi mínu... brutust stundum stundum út i reiðisköst hjá litlu prinsessunni hennar... mamma sat þá þolinmóð og hlustaði á grát og öskur og reyndi hvað hún gat að bjarga veraldlegum hlutum frá útlimunum sem virtust þeysast um í stjórnleysi... þegar því mesta hafði verið hleypt út og fyrir framan mömmu sat lítil stelpa sem kunni ekki að hætta... strauk hún mér blíðlega og sagði mér að líta upp og sjá að heimurinn hafði ekki snúið baki við mér heldur ég við honum... og í einni andrá varð allt gott aftur...
Ég gæti haldið endalaust áfram að telja upp sögur af því hvernig mamma er bara ein af sinni tegund... En það sem stendur uppur, og mér hefur alltaf verið ljóst er að það mikilvægasta sem hún hefur gefið mér, er vináttan. Því í stað þess að vera bara mamman... hefur svo oft valið að taka sér stöðu sem vinkonan. Vinkonan sem kannski stundum hefur svörin, en er samt oftast bara tilstaðar, tilbúin að hlusta, hugga, eða samgleðjast. Taka þátt og skipta sér af sem jafningi, traustur félagi.
Það er erfitt að meta hversu verðmætt það er að er að eiga góða mömmu. Mömmu sem líka er vinkonan, fyrirmynd, bara best. Mér finnst ég allavega vera rosalega heppin að hafa fengið í vöggugjöf bestu mömmu í heimi. Mömmu sem hefur elskað mig skilyrðislaust frá því ég fæddist. Mömmu sem hefur svo mikla trú á mér að ég held að engin fjöll séu mér ókleif. Mömmu sem finnur sér alltaf tíma til að hugga mig þegar ég er sorgmædd og hlæja með mér þegar allt er svo skemmtilegt. Án hennar gæti lífið orðið svo miklu erfiðara. Án hennar væri engin Steinunn Dögg.
Það sem mótar okkur í lífinu eru fyrirmyndirnar okkar, fólkið sem við lítum upp til og dáum, og vonumst til að ná að líkjast að einhverju leiti. Mamma er mín stærsta fyrirmynd. Mamma er hetjan sem mér langar til að líkjast, konan sem viðurkennir að hún er ekki óhrædd, heldur horfist í augu við ótta sinn og tekst á við hann...fyrir mér er ekkert sem mamma ekki getur. Þegar ég hef verið hrædd eða tvístígandi, hefur hún staðið við bak mér, klappað mér á öxlina og sagt, þú getur þetta!!!! Eins harkalegt og það hljómar hefur hún sinn eftir sinn kastað mér útí djúpulaug lífsins og sagt mér að synda sjálf. Og um leið og hún hefur kennt mér og sannfært mig um að ég geti allt alveg sjálf... þá er það oft klappið á öxlina, naflastrengurinn sem ekki slitnar þó jafnvel höf og lönd skilja okkur að, sem gefur mér styrkinn til að geta allt, alveg sjálf.

Sum skref eru þyngri en önnur, en þau eru öll svo viðráðanleg þegar ég hef bestu klappstýru í heimi til að hvetja mig áfram, takk fyrir allt :)

Þegar svo kom að því að velja afmælisgjöfina fannst mér hún þurfa að vera táknræn fyrir þennan sterka streng sem tengir okkur saman... mamma hefur alltaf verið alveg endalaust dugleg að hvetja mig áfram.... og í að telja trú um að ég geti allt... NEMA þegar kemur að fínhreyfingum... ég lærði til dæmis aldrei að púsla því mömmu fannst svo fyndið að sjá mig lemja púsluspilin saman með hamri að hún ákvaðað mín lausn væri bara betri... henni þótti ekki mikilvægt að kenna mér að teikna þegar við gátum setið og reiknað í staðin... og svo er það þetta með að klippa og líma og skreyta... henni finnst ég bara ekki klippa beint....

En þar sem ég get allt, það segir mamma mín að minnsta kosti... varð ég að sanna að ég get alveg klippt út, límt og fundið þessa listrænu hlið í sjálfri mér....svo afmælisgjöfin er að sjálfsögðu ofurfínleg listræn klippimynd af okkur vinkonunum....

Þín einkadóttir
Steinunn Dögg ÁstuMaríudóttir Steinsdóttir Steinsen"

Steinarr Logi tók svo strax við og sagði að þar sem hann er svo fullkomin varð afmælisgjöfin frá honum innrömmuð ljósmynd af honum... árituð af honum sjálfum... og svo sannfærði hann gesti og afmælisbarn um að þessi mynd yrði svo verðmæt að hún myndi geta farið með hele familien í heimsreisu á efriárunum fyrir söluvirði hennar...

Þetta var alveg rosalega skemmtilegt afmæli... ég hlakka svo til að verða 50... því svo ég ætli að gera allt hitt fyrst... en með foreldra mína sem fyrirmyndir getur ekki annað verið en það verði stórkostlegt að halda uppá hálfrar aldra afmælið :)

ISLAND Í KVÖLD :):):)

að fara í gegnum glósur...

Ég er svona að reyna að byrja að fara í gegnum glósurnar mínar... það er farið að styttast í annan endan á námsferlinum... og komin tími til að ákveða hvað þarf að geyma og hvað má koma fyrir í endurvinnslunni... glósurnar mínar eru samt unaðslegar... það sem ég hef skrifað niður í tíma er bara beint af töflunni... í allskonar litum... geymt í skipulagi sem ég held að enginn skilji nema ég... en það eru glósurnar sem ég hef bætt við.... krassað inn til að auðvelda mér að muna sem fá hláturtaugarnar til að titra... glósurnar eru nokkurskonar dagbók... lýsingar á því sem hefur orðið á vegi mínum á þessum menntavegi... og kannski ekki hægt að lesa alla söguna ef ekki er bakgrunnur til að lesa á milli línanna... fann þetta núna:

"The second-law concepts are implicitly used in various aspects of daily life. Many successful people seem to make extensive use of them without even realizing it. There is growing awareness that quality plays as important a role as quantity in even ordinary daily activities. The following appeared in an article in the Reno Gazette-Journal on March 3, 1991:
Dr. Held considers himself a survivor of the tick-tock conspiracy. About four years ago, right around his 40th birthday, he was putting in 21-hour days-working late, working out, taking care of his three children and getting involved in sports. He got about four or five hours of sleep a night...”Now i´m in bed by 9:30 and I´m up by 6” he says “I get twice as much done as I used to. I don´t have to do things twice or read things three times before I understand them”
The statement above has a strong relevance to the second-law discussions. It indicates that the problem is not how much time we have (the first law), but rather, how effectively we use it (the second law). For a person to get more done in less time is no different than for a car to go more miles on less fuel.

Ef ætlunin er að hita vatn til að fá sér tebolla er óhagkvæmt að hita upp einn líter af vatni ef þú ætlar bara að fá þér einn bolla. Þú þarft nefnilega að hita vatnið aftur upp þegar tími er komin til að fá sér annan bolla. Þar með fór fullt af orku í ekki neitt.
Eins er hagkvæmara að lesa lítið og skilja það vel í staðinn fyrir að lesa mikið og þurfa svo að lesa allt aftur fyrir próf.
Niðurstaðan er því: Eyddu litlum tíma í lærdóm en meiri tíma í til dæmis rauðvínsdrykkju og afslöppun eins og ég gerði um helgina...
QUALITY NOT QUANTITY!!!"

ætli þetta hafi ekki orðið lífsmottó mitt... nýtni, nýtni, nýtni... seinasta helgi snérist meira um bjórdrykkju... enda skt. patreksdagur... og leikur seinustu skt. patreksdaga var sko endurtekin... ómæld gleði sem ekkert fékk stöðvað... gaman að sjá hvort the matchmaking sem virðist fylgja deginum endurtaki sig í ár.... hummmm

hahahahahahahahahaha....

Þrír verkfræðinemar sátu saman og voru að rökræða það hver hefði getað hannað mannslíkamann.
Sá fyrsti sagði, "Það hlýtur að hafa verið vélaverkfræðingur. Mannslíkaminn er með allar þessar vogastangir, ása og hluti. Vélaverkfræðingur hlýtur aðhafa hannað það allt".

Sá næsti sagði, "Nei það hlýtur að hafa verið rafmagnsverkfræðingur. Taugar og vefir eru víraðir upp á flókinn hátt í heilann svo það hlýtur að hafa verið rafmagnsverkfræðingur.

Nei sagði sá þriðji,"Þetta var byggingarverkfræðingur. Aðeins byggingaverkfræðingur myndi leggja skólplagnir í gegnum leiksvæði".

30 dagar i skil!!!!

Var ad fa e-mail sem sagdi "just shop for a job"... ef thad er eitthvad sem eg get tha er thad ad versla... svo eg held ad atvinnumal min seu bara a hreinu :)

ætladi ad laga ferilskranna mina i gær... fekk rosalega flottar reference ferilskrar fra dønskum strak... thetta var allt frekar audvelt... thangad til thad kom ad thvi ad skrifa islensku... thad a eftir ad taka mig svona eina viku ad skrifa lysingar a verkefnunum sem eg hef gert a islensku... ætli islensk fyrirtæki taki thvi illa upp ef eg sendi ferilskranna a ensku? :) ... nei eg gefst aldrei upp, svo ferilskrain verdur ordin islensk adur en eg veit af... samt skritid hvernig hlutar ur lifi minu eru bara til a ensku i huga minum, adrir a dønsku, en audvita mest a islensku... mig langar samt ad læra fleiri tungumal... thad leitar hvort sem er allt i oreidu...

i frettum i morgun var enn og aftur umrædur um vøntun a raunvisinda/tæknifrædi folki her i DK... eg finn fyrir thrystingi um ad fara ekki eftir namid... og setid a fundum thar sem umræduefnid er "hvad getum vid gert til ad halda i utlendingana OKKAR?"... mer finnst flott vidhorf ad spyrja sig hvad dk getur gert til ad halda i utlendingana... en svo eru oft adrar utlendingafrettir... og thad er greinilega ekki thad sama ad vera utlendingur og utlendingur... thad finnst mer sorglegt... ætli thad se ekki vegna thessa haltu mer slepptu mer sambands vid utlendinga sem margir lata sig hverfa... svo eru thad sum okkar sem hlaupa a brott thegar hversdagsleikinn er ordin of kunnugur... "der skal være udfordring" eins og thau segja svo oft i dønskunni... hvad er lifid an askoranna? :)

Ferlega asnalegt að næstum hoppa hæð sína af gleði yfir að fá lán, en það á við um námslánin. Ég hef unnið hörðum höndum við að ganga frá ýmsum lausum endum seinustu vikurnar og námslánin hafa hreinlega rúllað inn. Þó lán séu alltaf merki um seinni tíma vandamál þá eru vaxtavextirnir og vaxtavaxtavextirnir í betra jafnvægi í dag en í gær... ekkert nema gott um það að segja. Samt furðulegt að horfa yfir skuldasöfununina sem óhjákvæmilega kemur fiðrildunum í maganum til að hreyfa sig aðeins hraðar. Ef ég geri ráð fyrir að allar tekjur mínar síðan ég flutti frá foreldrunum séu að finna í skuldum dagsins í dag þá mun ég hafi 8 sinnum meiri peninga milli handanna þegar ég hætti í skóla. Raunin er nú reyndar að tekjur mínar hafa alltaf verið of há fyrir lánastofnun íslenskra námsmanna... en skerðingin á námslánunum hefur alltaf komið einstaklega illa niður á vilja mínum til að vera í skóla... held ég hafi bara alltaf verið of þrjósk til að gefast upp í skugga peningaleysis... það eru svo margar ástæður til að líta á meistaragráðuna sem plagg um ofurmikla þrjósku og ekkert annað :)

Nú eru öll gröf, allar töflur og allar myndir, eða bara allt sem setja á myndrænt fram í mastersverkefninu komin á réttan stað. Stór hluti orðanna komin á sinn stað líka, þó að það sé veruleg þörf á endurbætum í orðaröð og orðavali sum staðar. Í raun er það erfiðasta sem eftir er að halda aganum í að taka bara eitt skref í einu.

Ylfa komin í heimsókn svo mál að slappa aðeins af... eða kannski kíkja á þriðjudagsbarinn :)

"I feel like I am heading into uncharted territory without a guide to point out the dangers on the path? Even though it feels frightening, I am know I am on the right track. " svona utskyrdi eg fyrir supervisornum hvernig gegnur ad klara verkefnid... hann var ekki alveg viss hvort hann ætti ad vera bjartsynn eda hræddur vid utkomuna hja mer... eg er einstaklega ordheppin :)

Sumir dagar…

Vaknadi seint i morgun… kannski vakna eg alltaf seint, en i morgun ætladi eg ad vakna fyrr… greip thau føt sem voru næst ruminu og flytti mer af stad a skrifstofuna, frekar pirrud ad vera ekki ad leggja af stad halftima fyrr… eg er samt endalaust fegin ad bua her a campus i allri lokaverkefnisvinnunn, 5 min i og ur ”vinnu”… eyddi svo morgninum inna verkstædi ad klippa nidur plastrør… fekk fullt af hjalp, algjørlega tveggja manna verk ad thvinga plastrør svo thad komist inni malmklippivel… nadi ad brenna mig a vinstri hendi i algjørum asnaskap um hadegisbil… thad er svona steikt kjøt lykt af vinstri hendinni… er svo øll i nuningsblødrum a hægri hendi eftir ad hafa eitt eftirmiddeginum i ad klippa plastræmurnar minar fra thvi um morguninn nidur i litla buta… og rett i thessu nadi eg ad hella yfir mig kaffi thar sem eg vissi ekki alveg hvernig eg ætladi ad halda a kaffibollanum, svona ølli blødrum… sumir dagar…

og i kvøld tharf eg ad leyfa syningunni ad halda afram, brosa og vera thæg… hafa samt allt undir stjorn og spila hlutverk prinsessunnar sem kemur a nyjasta sportbilnum sinum ad bjarga hlutunum… eg er samt ekki ad bjarga neinum, bara drekkja sjalfri mer i ahyggjum… stundum vildi eg ad eg gæti dregid mig ur hringidunni… en eg er loksins buin ad læra ad thad er ekki hringidan sem togar i mig, heldur eg sem vil ekki sleppa af henni hendinni… sum ast er medfædd...

Stundum vildi eg geta tekid mer fri… hætt ad vera klaufi, hætt ad hafa ahyggjur, hætt ad reyna ad hafa stjorn, hætt ad vera abyrg… bara einhvernvegin gera ekki neitt tho ekki væri nema i einn dag… en tha væri eg einfaldlega ekki eg… og eg vil alls ekki vera nein ønnur en eg er, gera neitt annad en eg er ad gera, vera neins stadar annarsstadar en eg er… æji, thad er gott ad muna ad lifid er eins og thad a ad vera thratt fyrir allt… tho thad thurfi ”einn af thessum døgum” til ad muna thad :)

Framhald... fór út að borða... sem er ekkert nýtt, hef ekki farið í búðina síðan... ég bara man ekki hvenær... en þegar við vorum að fara tók einn af matargestunum eftir einhverju undarlegu í eldhúsinu... og þar sem ég er óendanlega klígjugjörn er ég búin að kúgast í allt kvöld... reyndi að dreifa huganum með því að horfa á sjónvarpið.... og horfði á þvílíkt sorglega mynd sem auðvita endaði í þessum líka endemis grátkór... nú þegar ekki er nema 15 min eftir að þessum degi er ég komin í hláturskast... það er ekki annað hægt!!! ekkert annað í stöðunni en að vakna snemma á mrogun og fara í búðina :)

óður til kynlífs....

Ég skil ekki fólk sem sem leggur það á sig að verja klám. Hef verið að velta fyrir mér hvort þetta fólk sem stendur í vörn fyrir klámið núna haldi í alvöru að klám og kynlíf hafi eitthvað með hvort annað að gera. Gvöð hvað það er sorglegt ef svo er!!

Eins og Anna Pála skrifaði á vefritinu þá er þetta spurning um að nota frelsið. Jú það eru örugglega einhverjar rosalega hamingjusamar klámmyndastjörnur þarna einhversstaðar. Hversu margar þær eru er erfitt að segja. Á sama tíma eru líka örugglega í einhverjum tilfellum einfaldlega verið að sýna hrottalegt ofbeldi, jafnvel á börnum. Hversu mikið er erfitt að segja. Við höfum frelsi til að velja hver það er sem við viljum að njóti vafans!!!
Það var þó bara lítið skref í rétta átt að gera Ísland að óvænlegum kosti fyrir klámiðnaðinn að halda ráðstefnu. Ísland sýndi þessu fólki að það væri ekki velkomið. Í rauninni var það markaðslögmálin sem réðu. Ísland er að reyna að koma sér á framfæri sem ráðstefnuland. En það er nú bara þannig að það hefði getað orðið Íslandi, en þó aðallega hótelinu sem neitaði gestunum um gistingu, mikið tap að hafa klám-stimpil á sér.

Jæja, en við þurfum ekki að hafa áhyggjur af þessari ráðstefnu lengur. Það sem mér finnst sitja eftir er einmitt þessi ótrúlegi fjöldi fólks sem velur að verja klámið. Rök, eða það má jafnvel segja rökleysan sem fylgir þessum varnarleik er nú kannski ekki svo hættuleg. En ég hef það á tilfinningunni að fólkið sem velur að verja klám setji einhverskonar samasem merki á milli kynlífs of kláms. Er það ekki að missa af lífinu að velja að vera áhorfandi frekar en þátttakandi? Og það sem verra er, hverskonar ímynd af kynlífi hefur fólk sem horfir á svona hjakk?

Kynlíf er ein af grunnþörfum mannsins. Kynlíf er ekki sama og kynlíf, og ást og kynlíf þarf ekki endilega að vera það sama. Gott kynlíf er þegar glottin, hláturinn, nándin, snertingin, unaðurinn, mistökin og allt sem gerði upplifunina góða er ekki hægt að deila með áhorfendum eða hlustendum því eina sem hægt er að segja er “æji, þú hefðir þurft að vera þarna til að fatta þetta!!”.
Ég held að fólk sem neytir kláms séu algjörar teprur. Því í stað þess að gera það sem því langar gerir það það sem það heldur að því eigi að langa. Og í stað þess að læra á mótspilarann gerir það það sem það heldur að hann vilji. Án þess að gera ráð fyrir neinum alvöru viðbjóði sem klám getur kennt fólki, þá kennir það fólki að vera ófrumlegt. Velur hjakk fram yfir kynlíf.

Batnandi mönnum og konum er best að lifa. Ég vona bara að þetta litla skref sem Ísland tók í rétta átt sé upphafið að breytingum. Fólk fari að hætta að eyða orku sinni í að verja klám og snúi sér að því að upphefja kynlíf. Og jafnvel í einhverjum tilfellum fari að stunda kynlíf!!
Gott samt að vita að það sé þó einhver hluti karlmanna á Íslandi sem velur kynlíf fram yfir klám, hjúkk!!!

“Lykkelige mennesker ved, at vi kun opholder os på denne vidunderlige jord på lånt tid, og disse mennesker forsöger at göre jorden til et bedre sted at være for kommende generationer.”

Ég vona að komandi kynslóðir verði kynlífsvæddari en þessi klámvædda kynslóð sem ég er því miður hluti af.