Ég er bara þessi týpa

Stundum veit ég ekki hvort ég sé alltaf að reyna að vera öðruvísi eða ég sé bara í eðli mínu svona öðruvísi. Ég fæ samt oft að heyra ég sé ekki alveg eins og fólk er flest. Ég hef aldrei verið nein önnur en ég sjálf og því eru í mínum huga allir hinir öðruvísi en ég bara ósköp venjuleg.

Læknirinn sagði við mig í seinustu viku að ég ætti að venja mig á að slaka á öðru hvoru til að koma í veg fyrir álagsmeiðsl. Göngugreinirinn sagði mér svo að ef ég væri venjuleg þyrfti ég ekki innlegg, en þar sem ég ætti greinilega mjög erfitt með að vera kyrr væri betra fyrir mig að fá innlegg til að reyna allavegana að minnka álagsmeiðslin. Ég lagði svo mikla áherslu á (sko með öllum líkamanum) að ég væri barasta ekkert óvenjuleg að ég reif kjólinn sem ég var í þvert yfir rassinn. Hafði ekki tíma til að fara heim og skipta um kjól svo ég bara lét sem ekkert væri og mætti full sjálfsöryggis á alla fundi dagsins í rifnum kjól, og hélt bara áfram að nota líkamann til að leggja áherslu á mikilvægi orða minna með því að standa upp veifa út höndum (og auðvita rassi) fyrir framan fullt fundarherbergi af fólki. Var þó guðslifandi fegin þegar ég var beðin um að mæta fyrr í klippingu seinnipart dagsins og stakk því af aðeins fyrr úr vinnunni, enn í rifna kjólnum. Þegar ég mætti í klippinguna kynnti ég mig fyrir nýjum klippara með því að andvarpa og segjast hafa átt þvílíkt erfiðan dag, kastaði mér svo í stólinn og náði einhvernvegin að flækja gatið á kjólnum þannig að það varð ennþá stærra. Ég hefði nú eiginlega bara getað sleppt því að vera í kjól á þessu stigi og gat ekki annað en hlegið af og með sjálfri mér. Þegar ég loksins kom heim reif ég mig úr því sem eftir var af kjólnum og skoðaði herlegheitin. Ætla að geyma þessar tjásur sem eftir eru, jafnvel mál að innramma og geyma til minningar um “einn af þessum dögum”.

Einhverntíma hefði ég sagt að einhvern daginn læri ég að falla inní hópinn. Núna veit ég að ég er bara þessi týpa.