Lífið er dásamlegt!

Sumarið 2004 eyddi ég í Danmörku. Frá byrjun júlí fram í miðjan ágúst hafði ég 800 dkr til ráðstöfunar. Ég þurfti ekki að borga neina reikninga á þeim tíma, en þennan pening þurfti ég að láta duga fyrir mat og skemmtun þessar sex vikur. Í fyrstu var ég rosalega stressuð yfir “ástandinu”, og sá ekki hvernig ég myndi lifa af. Svo hófst eitt stærsta þroskaferli lífs míns.
Ég vann þetta sumar hjá Hay4You við þrif. Ferðamennirnir sem leigðu íbúðirnar sem ég var að þrífa skildu stundum eftir afganga og tómar flöskur sem ég nýtti til hins ítrasta. Til mín komu nokkrir gestir þetta sumar sem buðu mér út að borða og skildu líka eftir sig afganga. Ég bjó í kjallaraherbergi sem ég deildi með óteljandi skordýrum.
Í frásögn var þetta alls ekki neitt glamour líf, en í rauninni var “ástandið” svo glæsilegt.

Veturinn áður kynnstist ég múslima sem trúir á sína trú eins mikið og ég trúi á mína trú. Við höfðum gaman að því að ræða um trúnna og hvernig trú hefur áhrif á menninguna og hefðirnar sem við höfðum alist upp í og tileinkað okkur. Fyrir mér voru jólin merkilegust, hefðirnar sem hafa skapast í kringum þau leiða af sér svo dásamlega tíma með fjölskyldunni. Fyrir honum var Ramadan merkilegast, matarleysi þessa tímbils leiddi af sér inntöku á “sálarfæði” í faðmi vina og fjölskyldu.
Ég man ég átti svo erfitt með að skilja að matarleysi gæti verið svo dásamlegt, en hann lagði mikið uppúr því að á tímabilinu átti alls ekki að svelta sig, heldur væru dagarnir ekki yfirbókaðir af matmálstímum og óhóflegri neyslu. Mestur hluti dagsins færi í innri skoðun þar sem hugurinn væri ekki bundin við hvað væri næst í matinn, og þegar fólk hittist á þessum tíma tengdist það betur því veitingar og neysluvörur höfðu ekki forgang yfir almennilegum samtölum.
Fasting is meant to teach the person patience, sacrifice and humility...During Ramdan, one asks forgiveness for past sins, pray for guidance and help in refraining from everyday evils, and try to purify themselves through self-restraint and good deeds (wikipedia.org).

Það var svo einmitt þetta sumar sem ég skildi hvað vinur minn hafði verið að tala um. Ég borðaði alveg nóg þennan tíma, en alls ekki allt sem mig langaði í. Ég fór aldrei eins oft og mikið í búðir á Strikinu og einmitt þetta sumar, en bara til að skoða vörur og fólkið í búðunum. Ég naut búðarrápsins því ég var ekki drifin áfram af leitinni af hinni fullkomu vöru . Ég hjólaði mikið og skoðaði ótrúlegustu hluti á stórkaupmannahafnarsvæðinu, bæði náttúru og mannvirki. Alla miðvikudaga fór ég á eitthvað safn (þá daga er frítt á ríkissöfn í Kaupmannahöfn), og á kvöldin las ég bækur og blöð sem ég komst yfir fyrir lítið eða ekki neitt. Ég var ekki með sjónvarp og ekki með internetið. Ég var heldur ekki með innistæðu í símanum, en gat hringt heim úr fríkeypis símanum góða sem er á leyndum stað á Strikinu, og mamma var dugleg að hringja og segja mér fréttir frá Íslandi.
Á þessum tíma fann ég innri ró og þolinmæði, fórnfýsina og mannlegu hliðina. Mér tókst að átta mig á, skilja og sætta mig við fortíðina. Í sálu minni fann ég leiðaljósið að hinu góða sem er allt í kringum okkur og inní okkur sjálfum. Ég öðlaðist mátt til að trúa á innri styrk og góðverk hversdagsleikans.

Ég veit þetta er rosalega væmið og alveg í takt við uppáhalds klappstýrufrasann “it is not the amount of breaths we take, but the amount of moments that take our breaths away”. Klappstýrur hversdagsleikans, fólkið sem hvetur okkur áfram í lífinu í hvaða formi sem þær eru, eru merkilegri en margt annað í lífinu.
Ég vildi að ég gæti deilt með öllum þessari visku sem ég öðlaðist á “ramadan” tímabilinu mínu, þessari innri ró, þessari fullvissu um að neyslan er ekki hamingjan. Komandi vetur mun sennilega bjóða Íslendingum tækifæri á að fara þessa leið. Ég vil alls ekki gera lítið úr aðstæðunum sem margir Íslendingar finna sig í þessa dagana. Öllu illu fylgir eitthvað gott, og tækifærin eru alltaf á sveimi í kringum okkur, það þarf bara að gefa sér tíma til að grípa þau. Ætli fólk eigi ekki eftir að hafa einmitt tíma fyrir tækifærin þegar frítími Íslendinga verður ekki yfirbókaður af neyslukapphlaupinu.

Örfréttir
- ég sjálf hef ekki mikið fundið fyrir kreppunni. veit ekki hvort ég á ennþá það sem ég var byrjuð að leggja fyrir, en er svo fegin að vera laus fyrir ábyrgðina sem fylgir því að EIGA pening :)
- ótrúlega margir útlendir vinir búnir að hafa samband og sýna mér stuðning í “ástandinu”. allir að bjóða mér gistingu og hjálp við að finna vinnu... ég get ekki lýst hvað þetta hefur glatt mig mikið.
- vinnan gengur vel, stundum strembin en alltaf skemmtileg... hef fengið áskoranir sem ég bjóst alls ekki við að finna á vinnumarkaðinum.
- á Dale Carnigie námskeiði sem ég er á hef ég fundið nýjan vinkil á sjálfri mér. viðurkenndi til dæmis fyirr sjálfri mér og öðrum að ég þrái að vera ekki “in control”. ég er föst í því hluverki að vera leiðtoginn, en langar svo mikið að vera STUNDUM þessi sem bara gerir eins og einhver annar leggur til. þetta er ekki annarra að koma í verk, heldur er það ég sjálf sem þarf stundum að velja mér annað hlutverk.
- fékk að fara á sjó í gær :) dagsferð með einu af Samskipunum. rosalega gaman. dagurinn var þó langur. á leiðinni heim fannst mér ég heppnust í heimi að vera á leiðinni að leggjast í bað. pípulagnirnar gáfu sig því miður þegar ég sá loksins frammá að geta lagst í baðið, og sigrún á neðri hæðinni fór í staðin í sturtu í eldhúsinu sínu. þetta var of fyndið og ég fór hálfhlæjandi að sofa.
- nú er ég búin að pípuleggjast yfir þetta allt saman og allt komið í lag. ekkert annað hægt en að leggjast í þetta langþráða bað :)