Sirrey María Axelsdóttir ... frænka mín :)

Öll þau tár sem ég hef fellt seinustu vikuna koma vegna allra góðu minninganna sem ég á um þig elsku Sirrey María besta frænka mín. Ég veit ekki hvor var skrítnari ég eða þú, en ég man öll þau skipti sem við föttuðum hvað við vorum á margan hátt líkar, litum á hvor aðra og sögðum “ þetta er í genunum” og ég hló og þú tístir. Það var svo fyndið hvernig þú eiginlega tístir þegar þú hlóst.
Ég man þegar þú baðst mig um að kenna þér almenn brot. Ég kom og hélt langa ræðu um stærðfræði, þú reyndir eftir fremsta megni að hlusta þolinmóð á boðskapinn, horfðir svo á mig og spurðir af hverju ég væri að flækja einfalda hluti svona svakalega. Reifst svo af mér dæmin sem ég átti að sýna þér og bara svaraðir þeim einn tveir og bingó.”Hjúkk að gáfur erfist frá móður” sagði ég þá. “Hvað meinar þú” hváðir þú þá. “Nei ég meina það er vísindalega sannað að gáfur erfast frá móður til barns, bara gott fyrir börnin þín að erfa það frá þér”, og þú ranghvolfdir augunum.
Hittningar okkar eftir að við vorum orðnar eldir byrjuðu alltaf á upptalningu á öllu því sem strákarnir þínir voru að gera, þetta tók oft langan tíma, og þú varst einfaldlega að rifna úr stolti. Þú endaðir þetta yfirleitt á því að slá í mig og segja “en þú mannst þetta er allt frá mér, gáfur koma frá mömmum” og tístir. Ég sagði þá eiginlega alltaf “eins gott að pabbar þeirra eru svona hávaxnir”.
Ég man líka hvað þú varst gjafmild, og gafst alltaf allt sem þú áttir. Einhverntíma hittumst við á lestarstöðinni í Lyngby og þú spurðir hvort ég gæti lánað þér pening. Ég tók útúr hraðbankanum, rétti þér seðlana og þú tókst í höndina á mér og sagðir “komdu ég ætla að bjóða þér út að borða”. Og í eitt kvöld vorum við prinsessur!!
Og öll þau skipti sem við breyttum herberginu mínu í spa. Fórum í fótabað, lituðum augabrúnirnar, settum á okkur maska, naglalökkuðum okkur, það var svo gaman. Við töluðum samt alltaf svo mikið að fótabaðið varð kalt og augabrúnirnar of dökkar. Hlógum svo mikið að maskinn brotnaði í andlitinu á okkur. Og naglalakkið aflagaðist alltaf eitthvað smá því við þurftum alltaf að vera að gera svo margt í einu.
Ég man þegar þú hringdir í mig á kvöldin þegar ég var að gera mastersverkefnið og rakst mig heim. Enginn annar í heiminum hefur fengið að segja mér að gera eitthvað. Svo lofaðir þú að hringja morguninn eftir til að sjá til þess að ég mætti á, eins og þú sagðir “skikkanlegum tíma” aftur í skólann. Þér fannst svo fyndið hvað ég snoozaði mikið á morgnanna.
Ég man svo margt. Man þegar við hlógum, man þegar við grétum, man þegar við rifumst... hahaha man þegar þú skelltir á mig á MSN, það getur engin nema Sirrey skellt á á MSN, fannst það ekki fyndið þá, en núna svo fyndið. Ég man allt sem við sögðum, allt sem við lofuðum. Þú stóðst við þitt, ég stend við mitt.

Sá sem eftir lifir
deyr þeim sem deyr
en hinn dáni lifir
í hjarta og minni
manna er hans sakna.
Þeir eru himnarnir
honum yfir.
“Hannes Pétursson: 16, 36 LJÓД

Elsku Kolbeinn Elí, Aron Örn, Kolla og Björn Ingi mínar innilegustu samúðarkveðjur, minningin um frábæra konu lifir.

Þín frænka
Steinunn Dögg