Around the world on bikes...

Sól úti, sól inni, sól í hjarta ... sól bara sól

2009-04-27T02:08:00.002Z

Evrópa er svona fullorðins, þegar maður gengur þar um göturnar finnur maður fyrir þolinmæði og visku ... USA er unglingurinn, maður kemst ekki hjá því að heyra af typpastærðarkeppnum þaðan ... Ísland er eins og barnið, nýbúið að læra "ég get þetta sjálf" og fast í sjálfstæðisbaráttunni.

Eftir kosninganóttina finnst mér Ísland hafa yfirgefið barnæskuna og lagt af stað í átt að "fullorðins" - veit að við verðum hin temmilega kærulausi unglingur sem nýtur lífsins án þess að falla fyrir typpastærðarkeppnunum.

Sigur jafnaðarstefnunar var unnin af öryggi, þolinmæði og visku - eitt skref tekið í einu. Sem minnir mig á einn af sigrum mínum í lífinu, mastersverkefnið. Tók mig til og rifjaði upp þakkarorð mín í upphafi ritgerðarinnar - sem ég man ekki eftir að hafa skrifað (reyndar eins og margt sem ég hef skrifað)

_______________________________________________________________

This thesis is the outcome of a Masters project carried out at the CHEC (Combustion and Harmful Emission Control) Research Centre at the Department of Chemical Engineering of the Technical University of Denmark in the period from the 15th of October 2006 to the 15th of April 2007. The project was supervised by Research Associate Professor Flemming Frandsen, Associate Professor Peter Glarborg, Post-doc Anne Juul Pedersen, Post-doc Simone van Lith, and Technician Lilian Holgersen.

I would like to thank my supervisors for the overall guidance during the study, their inspiration, and last but not least their patience. To my family and friends here and there and everywhere, thanks for always believing in me.

To my mom and dad; Sum skref voru þyngri en önnur, en öll urðu þau viðráðanleg með bestu klappstýrur í heimi til að hvetja mig áfram, takk fyrir allt :)
_________________________________________________________________

Klappstýrur - ómetanlegar.

mikið svakalega er gaman að vera til ...

2009-04-04T18:13:00.002Z

... ef einhverntíma hefur verið hægt að segja að ég væri "óþolandi jákvæð" þá á það við núna.

í mínum huga er "ástandinu" lokið - peningamála/einkstaklingshyggunni er lokið á íslandinu góða :) og nú er ekkert hægt að gera en að vinna sig upp. Í þolraun sannast þrekið best - eins og titillinn var á seinasta morgunverðarfundi gamla Glitnis um efnahagsmálin. Þrekið ekki mikið hjá útrásavíkingunum - tala minna gera meira, þá sérstaklega þegar kemur að ábyrgð.

en að hvundagshetjum samtímans

AU-ið (1) mitt fallega fattaði það í haust að stærðfræði væri mikilvæg fyrir framtíðaráform hans. Svo hann ákvað að leggja sig allan í stærðfræðina fyrir jólaprófin. Þegar vinirnir hringdu og báðu hann að koma út að leika í vikunni fyrir jólaprófin svaraði hann alltaf neitandi þar sem hann væri of upptekin við lærdóminn. Hann fékk alla fjölskylduna í lið með sér og allt snérist um að hann næði góðum skilningi á 10. bekkjar stærðfræðina. Svo rann prófdagurinn upp og litli unginn fór alveg yfirum af stressi... og eftir allt erfiðið fékk hann ekki nema 3.9 í einkunn. Þvílíkt svekkelsi og fyrir hin vnjulega ungling svakalegt fall fyrir sjálfsímyndina ... en au-ið er ekki eins og við öll hin :)

Fullorðna fjölskyldan hans tók þetta mjög nærri sér, enda búin að prófa það oft að misstíga sig í lífinu, og þekkir hversu mikið það tekur á að rífa sig upp eftir svona sjokk... Ég segi það ekki að unglingurinn hafi bara risið upp daginn eftir próf tvíefldur í kappinu við stærðfræðina, hann tók sér stuttan tíma í að vera reiður. Og reis svo mun hraðar upp en ég sjálf hef oft gert... og nú bara 3 mánuðum seinna er minn maður búin að ná sér á strik. Hann hefur lagt mikið kapp í öll heimadæmin og skilað þeim öllum næstum 100% réttum. Í fyrsta prófinu eftir jól fékk hann 7.6... og í tilraun tvö eftir fall fékk hann 9.1!

Hetjur eru fólk sem hræðast eins og við, en horfast í augu við hræðsluna og taka af skarið. Það sem hefur einu sinni mistekist er oft mun hræðilegra en það sem hefur tekist eða það sem er alveg óþekkt.

Venjulegt fólk hrasar í lífinu. Sumir láta sér það bara að kenningu verða og forðast ógn mistakanna. Aðrir taka sér góðan tíma í að sætta sig við mannlegu hliðina áður en það horfist í augu við óttann, og komast á endanum í gegnum þolraunina í annari eða jafnvel þriðju tilraun. Örfáir hrasa, rísa hratt upp og horfast óörugg í átt að ógninni og prófa aftur... þetta eru hvundagshetjurnar sem okkur langar öllum svo að líkjast.

Bróðir minn elskulegur er einn af þessum hvundagshetjum... 16 ára og ekki hægt að segja annað en að framtíð hans sé annað en björt með þetta þor í farteskinu! ... merkilegt að eiga fyrirmynd sem er svona miklu yngri :)

(1) AU = gull í lotukerfinu

í gullkornabókina mína skrifaði ég um bróður minn
"það hefur ekkert uppá sig að láta reka á reiðanum og dreyma um að vera eitthvað - þú verður að vita hvað þetta eitthvað er"
og eftir einn af erfiðu dögunum
"Hver ertu ef þú tileinkar þér hugsanir annarra?" - góð pæling - aldrei gefast upp á sjálfri sér ;) þó svo að ég hafi ekki alltaf rétt fyrir mér, bara oftast (hehehehe)... og ekki endilega sammála fjöldanum - er ég alltaf alltaf alltaf að gera mitt besta - og það sem ég trúi að sé réttast. "hetja er hver sá sem gerir hvað hann getur"

sorry hvað ég er sein....

2009-03-18T22:17:00.002Z

Hver ákvað að í sólarhringnum væru bara 24 tímar!!??? það gleymdist allavegana að ráðfæra sig við mig um hvort það væri nóg...

þegar ég fluti til dk var ég næstum hætt að sofa... kláraði vinnudaginn svona um 1 eftir miðnætti ... og var mætt til vinnu rétt rúmlega 4 um morguninn aftur...
Fattaði ekki hvað ég var orðin þreytt á meðan á æsingnum stóð... en um leið og ég lennti á kastrup fann ég hvað ég var alveg búin að fara yfir öll mörk... tók mig samt smá tíma að gíra mig niður... og áður en veru minni lauk í höfuðborg konungsins var ég orðin hin mesta rólyndismanneskja, sem kunni að ofbóka ekki hittinga í dagbókina... enda ferðaðist ég um á hjóli og gat því aldrei verið "á tveimur stöðum í einu" ... eins og ég held að ég geti með því að koma bílnum hratt og örugglega í 5 gír...

nú er öldin kannski ekki önnur... en ég er alls ekki að ná að komast allt sem ég á að komast þó svo að ég sé orðin svakalega fær í gírskiptinunum á bílnum mínu og alveg hreint eldsnögg í fimmta... dagsverkin einhvernvegin aldrei alveg búin þegar ég leggst örmagna í rúmi... og ferlega pirruð á öllum "sorry hvað ég er sein" sem ég þurfti að segja yfir daginn...

ég verð að jarðtengjast aftur... og besta leiðin til þess er að fara beint á barinn eftir vinnu á föstudaginn... og taka svo ekki símann um helgina... og hjóla um borg og bæi með ipodinn svo hátt að ég heyri ekki þegar bílarnir flauta þegar ég lalla á þeirra yfirráðasvæði...

Sirrey María Axelsdóttir ... frænka mín :)

2009-02-13T16:07:00.004Z

Öll þau tár sem ég hef fellt seinustu vikuna koma vegna allra góðu minninganna sem ég á um þig elsku Sirrey María besta frænka mín. Ég veit ekki hvor var skrítnari ég eða þú, en ég man öll þau skipti sem við föttuðum hvað við vorum á margan hátt líkar, litum á hvor aðra og sögðum “ þetta er í genunum” og ég hló og þú tístir. Það var svo fyndið hvernig þú eiginlega tístir þegar þú hlóst.
Ég man þegar þú baðst mig um að kenna þér almenn brot. Ég kom og hélt langa ræðu um stærðfræði, þú reyndir eftir fremsta megni að hlusta þolinmóð á boðskapinn, horfðir svo á mig og spurðir af hverju ég væri að flækja einfalda hluti svona svakalega. Reifst svo af mér dæmin sem ég átti að sýna þér og bara svaraðir þeim einn tveir og bingó.”Hjúkk að gáfur erfist frá móður” sagði ég þá. “Hvað meinar þú” hváðir þú þá. “Nei ég meina það er vísindalega sannað að gáfur erfast frá móður til barns, bara gott fyrir börnin þín að erfa það frá þér”, og þú ranghvolfdir augunum.
Hittningar okkar eftir að við vorum orðnar eldir byrjuðu alltaf á upptalningu á öllu því sem strákarnir þínir voru að gera, þetta tók oft langan tíma, og þú varst einfaldlega að rifna úr stolti. Þú endaðir þetta yfirleitt á því að slá í mig og segja “en þú mannst þetta er allt frá mér, gáfur koma frá mömmum” og tístir. Ég sagði þá eiginlega alltaf “eins gott að pabbar þeirra eru svona hávaxnir”.
Ég man líka hvað þú varst gjafmild, og gafst alltaf allt sem þú áttir. Einhverntíma hittumst við á lestarstöðinni í Lyngby og þú spurðir hvort ég gæti lánað þér pening. Ég tók útúr hraðbankanum, rétti þér seðlana og þú tókst í höndina á mér og sagðir “komdu ég ætla að bjóða þér út að borða”. Og í eitt kvöld vorum við prinsessur!!
Og öll þau skipti sem við breyttum herberginu mínu í spa. Fórum í fótabað, lituðum augabrúnirnar, settum á okkur maska, naglalökkuðum okkur, það var svo gaman. Við töluðum samt alltaf svo mikið að fótabaðið varð kalt og augabrúnirnar of dökkar. Hlógum svo mikið að maskinn brotnaði í andlitinu á okkur. Og naglalakkið aflagaðist alltaf eitthvað smá því við þurftum alltaf að vera að gera svo margt í einu.
Ég man þegar þú hringdir í mig á kvöldin þegar ég var að gera mastersverkefnið og rakst mig heim. Enginn annar í heiminum hefur fengið að segja mér að gera eitthvað. Svo lofaðir þú að hringja morguninn eftir til að sjá til þess að ég mætti á, eins og þú sagðir “skikkanlegum tíma” aftur í skólann. Þér fannst svo fyndið hvað ég snoozaði mikið á morgnanna.
Ég man svo margt. Man þegar við hlógum, man þegar við grétum, man þegar við rifumst... hahaha man þegar þú skelltir á mig á MSN, það getur engin nema Sirrey skellt á á MSN, fannst það ekki fyndið þá, en núna svo fyndið. Ég man allt sem við sögðum, allt sem við lofuðum. Þú stóðst við þitt, ég stend við mitt.

Sá sem eftir lifir
deyr þeim sem deyr
en hinn dáni lifir
í hjarta og minni
manna er hans sakna.
Þeir eru himnarnir
honum yfir.
“Hannes Pétursson: 16, 36 LJÓÐ”

Elsku Kolbeinn Elí, Aron Örn, Kolla og Björn Ingi mínar innilegustu samúðarkveðjur, minningin um frábæra konu lifir.

Þín frænka
Steinunn Dögg

2008-12-23T18:16:00.002Z

Og engillinn sagði: "Nú getur þú hagað þér í samræmi við aldur" og ég svaraði "Hvað áttu við með því? Rólega tónlist og fótlaga skó? "Það hljómar rétt" svarði engilinn. "Nei ég vil það ekki. Ég vil halda ástríðu. Ég vil æpa á rokktónlistum. Og verða reið yfir fréttum. Ég vil ganga í pínupilum." "Þú munt líta fáránlega út" sagði engilinn og hristi hausinn. "jájá... Þegar nógu nógu margir eru fáránlegir verður það eðlilegt." svaraði ég og hélt mína leið :)

Ég óska öllum gleðilegra jóla og farsældar á nýju ári.

Jólasveininn má finna í okkur öllum!

ÁFRAM ÍSLAND

2008-12-04T00:25:00.002Z

Og þarna lágum við öll á gólfinu... fjölskyldan sem stækkar bara og stækkar.... þau okkar sem erum búin að halda uppá 25 ára afmælið vorum í óða önn að fylgja legóteikningunum sem lofuðu svo góðri niðurstöðu "mig vantar svona gulan með þerm og fer í horn" sagði ég og öll sameinuðumst við um að leita... unglingurinn sá sér ekki fært að fara í félagsmiðstöðina, svo miklu skemmtilgra að leika í legói með fjölskyldunni... og barnið vappaði í kring, synti í legóinu og fann gleðina í samverunni, ekki dótinu... maður er manns gaman...

Í sjónvarpinu einhversstaðar langt langt í burtu heyrði ég “hvaða framtíð bíður okkur íslendingum eiginlega nú þegar við getum ekki keypt neitt”... ég fann örlítin hnút í magnum... þennan sama og ég fann í gær og hinn og hinn.... þennan sem bankarnir gáfu mér 6 október á silfurfati... ég leit í kringum mig og fann hamingjuna... og áttaði mig á að framtíðin er eitthvað svo miklu einfaldari, bjartari, gleðilegri nú þegar ég get ekki keypt neitt... hamingjuna er nefnilega ekki hægt að kaupa

ÁFRAM ÍSLAND

Lífið er dásamlegt!

2008-10-23T20:46:00.000Z

Sumarið 2004 eyddi ég í Danmörku. Frá byrjun júlí fram í miðjan ágúst hafði ég 800 dkr til ráðstöfunar. Ég þurfti ekki að borga neina reikninga á þeim tíma, en þennan pening þurfti ég að láta duga fyrir mat og skemmtun þessar sex vikur. Í fyrstu var ég rosalega stressuð yfir “ástandinu”, og sá ekki hvernig ég myndi lifa af. Svo hófst eitt stærsta þroskaferli lífs míns.
Ég vann þetta sumar hjá Hay4You við þrif. Ferðamennirnir sem leigðu íbúðirnar sem ég var að þrífa skildu stundum eftir afganga og tómar flöskur sem ég nýtti til hins ítrasta. Til mín komu nokkrir gestir þetta sumar sem buðu mér út að borða og skildu líka eftir sig afganga. Ég bjó í kjallaraherbergi sem ég deildi með óteljandi skordýrum.
Í frásögn var þetta alls ekki neitt glamour líf, en í rauninni var “ástandið” svo glæsilegt.

Veturinn áður kynnstist ég múslima sem trúir á sína trú eins mikið og ég trúi á mína trú. Við höfðum gaman að því að ræða um trúnna og hvernig trú hefur áhrif á menninguna og hefðirnar sem við höfðum alist upp í og tileinkað okkur. Fyrir mér voru jólin merkilegust, hefðirnar sem hafa skapast í kringum þau leiða af sér svo dásamlega tíma með fjölskyldunni. Fyrir honum var Ramadan merkilegast, matarleysi þessa tímbils leiddi af sér inntöku á “sálarfæði” í faðmi vina og fjölskyldu.
Ég man ég átti svo erfitt með að skilja að matarleysi gæti verið svo dásamlegt, en hann lagði mikið uppúr því að á tímabilinu átti alls ekki að svelta sig, heldur væru dagarnir ekki yfirbókaðir af matmálstímum og óhóflegri neyslu. Mestur hluti dagsins færi í innri skoðun þar sem hugurinn væri ekki bundin við hvað væri næst í matinn, og þegar fólk hittist á þessum tíma tengdist það betur því veitingar og neysluvörur höfðu ekki forgang yfir almennilegum samtölum.
Fasting is meant to teach the person patience, sacrifice and humility...During Ramdan, one asks forgiveness for past sins, pray for guidance and help in refraining from everyday evils, and try to purify themselves through self-restraint and good deeds (wikipedia.org).

Það var svo einmitt þetta sumar sem ég skildi hvað vinur minn hafði verið að tala um. Ég borðaði alveg nóg þennan tíma, en alls ekki allt sem mig langaði í. Ég fór aldrei eins oft og mikið í búðir á Strikinu og einmitt þetta sumar, en bara til að skoða vörur og fólkið í búðunum. Ég naut búðarrápsins því ég var ekki drifin áfram af leitinni af hinni fullkomu vöru . Ég hjólaði mikið og skoðaði ótrúlegustu hluti á stórkaupmannahafnarsvæðinu, bæði náttúru og mannvirki. Alla miðvikudaga fór ég á eitthvað safn (þá daga er frítt á ríkissöfn í Kaupmannahöfn), og á kvöldin las ég bækur og blöð sem ég komst yfir fyrir lítið eða ekki neitt. Ég var ekki með sjónvarp og ekki með internetið. Ég var heldur ekki með innistæðu í símanum, en gat hringt heim úr fríkeypis símanum góða sem er á leyndum stað á Strikinu, og mamma var dugleg að hringja og segja mér fréttir frá Íslandi.
Á þessum tíma fann ég innri ró og þolinmæði, fórnfýsina og mannlegu hliðina. Mér tókst að átta mig á, skilja og sætta mig við fortíðina. Í sálu minni fann ég leiðaljósið að hinu góða sem er allt í kringum okkur og inní okkur sjálfum. Ég öðlaðist mátt til að trúa á innri styrk og góðverk hversdagsleikans.

Ég veit þetta er rosalega væmið og alveg í takt við uppáhalds klappstýrufrasann “it is not the amount of breaths we take, but the amount of moments that take our breaths away”. Klappstýrur hversdagsleikans, fólkið sem hvetur okkur áfram í lífinu í hvaða formi sem þær eru, eru merkilegri en margt annað í lífinu.
Ég vildi að ég gæti deilt með öllum þessari visku sem ég öðlaðist á “ramadan” tímabilinu mínu, þessari innri ró, þessari fullvissu um að neyslan er ekki hamingjan. Komandi vetur mun sennilega bjóða Íslendingum tækifæri á að fara þessa leið. Ég vil alls ekki gera lítið úr aðstæðunum sem margir Íslendingar finna sig í þessa dagana. Öllu illu fylgir eitthvað gott, og tækifærin eru alltaf á sveimi í kringum okkur, það þarf bara að gefa sér tíma til að grípa þau. Ætli fólk eigi ekki eftir að hafa einmitt tíma fyrir tækifærin þegar frítími Íslendinga verður ekki yfirbókaður af neyslukapphlaupinu.

Örfréttir
- ég sjálf hef ekki mikið fundið fyrir kreppunni. veit ekki hvort ég á ennþá það sem ég var byrjuð að leggja fyrir, en er svo fegin að vera laus fyrir ábyrgðina sem fylgir því að EIGA pening :)
- ótrúlega margir útlendir vinir búnir að hafa samband og sýna mér stuðning í “ástandinu”. allir að bjóða mér gistingu og hjálp við að finna vinnu... ég get ekki lýst hvað þetta hefur glatt mig mikið.
- vinnan gengur vel, stundum strembin en alltaf skemmtileg... hef fengið áskoranir sem ég bjóst alls ekki við að finna á vinnumarkaðinum.
- á Dale Carnigie námskeiði sem ég er á hef ég fundið nýjan vinkil á sjálfri mér. viðurkenndi til dæmis fyirr sjálfri mér og öðrum að ég þrái að vera ekki “in control”. ég er föst í því hluverki að vera leiðtoginn, en langar svo mikið að vera STUNDUM þessi sem bara gerir eins og einhver annar leggur til. þetta er ekki annarra að koma í verk, heldur er það ég sjálf sem þarf stundum að velja mér annað hlutverk.
- fékk að fara á sjó í gær :) dagsferð með einu af Samskipunum. rosalega gaman. dagurinn var þó langur. á leiðinni heim fannst mér ég heppnust í heimi að vera á leiðinni að leggjast í bað. pípulagnirnar gáfu sig því miður þegar ég sá loksins frammá að geta lagst í baðið, og sigrún á neðri hæðinni fór í staðin í sturtu í eldhúsinu sínu. þetta var of fyndið og ég fór hálfhlæjandi að sofa.
- nú er ég búin að pípuleggjast yfir þetta allt saman og allt komið í lag. ekkert annað hægt en að leggjast í þetta langþráða bað :)

7. júní

2008-06-08T23:38:00.002Z

Í gær var eitt ár síðan ég varði mastersverkefnið mitt og breyttist úr því að vera óbreyttur stúdent í að vera efnaverkfræðingur... síðan þá hefur ótrúlega mikið gerst... næstum því hægt að segja að lífsmynstur mitt hafi umturnars...
eftir mikin æsing á árinu 2007 lofaði ég mér um áramótin að taka því RÓLEGA á þessu ári... draga seglin niður og bara fljóta með í lífsins ólgusjó...
í gær tók ég lokaprófið í einkaþjálfaranum sem ég er búin að vera að hamast við að læra seinustu mánuði... það er eins og ég bara kunni ekki að bara fljóta um og þarf alltaf að vera að hamast við að blása í seglin... alltaf að læra meira og meira, meira í dag en í gær... verð samt stundum þreytt á æsingnum í sjálfri mér...
mér finnst ég vera komin í sumarfrí nú þegar kvöldin eru frí og framundan tímar þar sem ég þarf BARA að vinna... síðan ég skilaði prófinu í gær er ég því búin að rífa allt úr öllum skápum og hillum og er að taka almennilega til heima hjá mér... finnst alltaf ég vera að taka til á sálinni þegar ég tek til í skápunum... er núna búin að finna þvílíka sálarró á þessum eina og hálfa sólarhring sem "sumarfríið" mitt er búið að vara... og get ekki annað sagt en að ég sé alveg endalaust hamingjusöm... er nú reyndar eiginlega alltaf svo hamingjusöm :)
það hefur samt aldrei verið eins mikið drasl í litla kotinu mínu og nú....en skáparnir eru allavegana tómir og hreinir :):):)... líka búin að bæta á draslið þar sem mamma og pabbi eru að taka til í sínum geymslum.... það er svo margt verðmæti í mínum augum...
Er svo heppin að fá einn 7 ára í heimsókn eina helgi í mánuði... og næst þegar hann kemur verður greyið litla að leika með allt gamla dótið mitt... ég held honum verði nú alveg sama... þar sem reyndin er að það er ekki akkúrat dótið sem heillar... heldur félagskapurinn sem fylgir... og ég get ekki beiðið eftir að detta í barnið Steinunni og rifja upp gamla leiki :) míns og þinns og þaus og hvernig þetta var nú allt saman... góð kona glatar aldrei barnshjarta sínu...

2008-06-04T23:20:00.003Z

Við eignastýringar eftirliti á skuldum almennings í landinu er ákveðið flækjustig fólgið í því að fylgjast með afborgunum á VISAkortunum... það er nefnilega þannig að margir reikningar borga fleiri en einn visareikning... þið vitið þegar mennirnir borga visareikning betri helmingsins... ég borga nú minn visareikning alveg sjálf... mér finnst sko að ég ætti að fá ofurlaun frá bankanum fyrir að draga svona úr þessari flækju með þessu frábæra framtaki mínu ... í alvöru... jafnvel bara að losna undan þvi að borga visareikninginn.... það myndi nú leysa flækjurnar ennþá meira... líka mínar flækjur

langar svo í einn alvöru þriðjudagsbar ... labba inn og sjá kunnugleg og traustvekjandi andlit... finna þörfina á að demba yfir þetta ágæta fólk öllum vandkvæðum lífsins í einni langri orðabunu... fatta svo að hinir eru alveg í sömu sporum... taka krók á barinn og grípa einn kaldann með mér að borðinu... og svo í stað þess að röfla yfir öllu... rétta út hendina og segja SKÁL!!!!! og leyfa svo áfengis draugnum að eiga allar áhyggjur mínar...

vandkvæði lífs míns eru þó alls ekki fjárhagsleg... bara svo þreytt á að horfa í baksýnisspegil samstarfsfólksins.... "sjáðu steinunn, svona hefur þetta alltaf verið, er svona, og mun því alltaf vera svona"... sakna stúdentalífsins þegar sögur fortíðarinnar voru stúderaðar af mikilli ákefði og notaðar til að skapa frjóa framtíðarsýn...

er annars að læra undir próf... reyna að leggja á minnið orð eins og "rectus abdominis, rectus fermoris"... man bara rectus orðin, skil ekkert í þessu :)... hjúkk að mín sé ekki farin að taka lífið of alvarlega þrátt fyrir endalaus fullorðinslæti...

2008-05-19T22:28:00.003Z

Ég lofaði sjáfri mér að taka því rólega þetta árið... en eins og svo oft vill verða þá eru það loforðin við sjálfið sem vilja gleymast... held ég sé orðin svo mikill spennufíkill að ég er orðin háð því að hafa dagskránna svo þétta að það þarf súperdúper krafta til að láta allt ganga upp... súperdúper kraftarnir hafa alveg verið að sýna sig og sanna... en ég verð þó að viðurkenna að ég finn að þeir fara dvínandi... gott að ég sé fyrir endan á skipulaginu og rétt handan við hornið blasir við eintóm óreiða jibbí jei...

Mikið lifandi skelfingar ósköp er gaman að vera svolítið hífuð... ég er þó sem betur fer farin að taka autopilotin heim áður en gjörningar ímyndunarafls míns taka völdin... finnst ég rosa fullorðins að vera búin að læra þetta... og það FYRIR þrítugt!!!!

sakna þess að sitja í lest... finnast ég heppnust í heimi að hafa náð sæti... draga upp bók... loka fyrir lætin í mannmerðinni í kringum mig... og hverfa inní heim stafanna sem ég einblíni á... nú sit ég bara í umferðinni og syng hærra en ég hélt ég gæti með laginu í útvarpinu... og hlæ svo með fólkinu í næsta bíl sem getur ekki annað en hlegið af innlifun minni... það dregur víst úr stressi að syngja og hláturinn góður fyrir sálarlífið... ég get því ekki kvartað, en það er allt í lagi að sakna líka þess sem er hinumegin við ánna... er það ekki????

Formaður...

2008-03-10T19:29:00.002Z

Eins og mér þykir gaman að finna kvenkyns útfærslu á orðum (sérstaklega til að stuða aðra :) ) þá finnst mér orðið forkona alltof líkt orðinu forhúð til að vilja nota það... "maður" virkar fyrir bæði kynin (þó karlmenn vilji nú stundum eigna sér það) svo ég kalla mig því Formann... en ég var kosin formaður Kvennahreyfingu Samfylkingarinnar í Hafnarfirði nú um helgina... við Samfylkingakonur í Hafnarfirði stofnuðum Kvennahreyfingu núna á laugardaginn... ég tók þátt í undirbúningnum og þótti það mjög skemmtilegt... ég var svo tilnefnd í framboð formannsins og fannst það ennþá skemmtilegra... það voru ekki aðrar í framboði, svo ég fékk 100% kosningu, það mótmælti allavegana enginn :)....
Júlía Bjarney fyrrum meðleigjandi er með mér í þessari stjórn sem mér þykir alveg endlaust skemmtilegt...
Gvöð hvað það er allt skemmtilegt....Spennandi tímar framundan :)

Ég er bara þessi týpa

2008-03-06T00:17:00.001Z

Stundum veit ég ekki hvort ég sé alltaf að reyna að vera öðruvísi eða ég sé bara í eðli mínu svona öðruvísi. Ég fæ samt oft að heyra ég sé ekki alveg eins og fólk er flest. Ég hef aldrei verið nein önnur en ég sjálf og því eru í mínum huga allir hinir öðruvísi en ég bara ósköp venjuleg.

Læknirinn sagði við mig í seinustu viku að ég ætti að venja mig á að slaka á öðru hvoru til að koma í veg fyrir álagsmeiðsl. Göngugreinirinn sagði mér svo að ef ég væri venjuleg þyrfti ég ekki innlegg, en þar sem ég ætti greinilega mjög erfitt með að vera kyrr væri betra fyrir mig að fá innlegg til að reyna allavegana að minnka álagsmeiðslin. Ég lagði svo mikla áherslu á (sko með öllum líkamanum) að ég væri barasta ekkert óvenjuleg að ég reif kjólinn sem ég var í þvert yfir rassinn. Hafði ekki tíma til að fara heim og skipta um kjól svo ég bara lét sem ekkert væri og mætti full sjálfsöryggis á alla fundi dagsins í rifnum kjól, og hélt bara áfram að nota líkamann til að leggja áherslu á mikilvægi orða minna með því að standa upp veifa út höndum (og auðvita rassi) fyrir framan fullt fundarherbergi af fólki. Var þó guðslifandi fegin þegar ég var beðin um að mæta fyrr í klippingu seinnipart dagsins og stakk því af aðeins fyrr úr vinnunni, enn í rifna kjólnum. Þegar ég mætti í klippinguna kynnti ég mig fyrir nýjum klippara með því að andvarpa og segjast hafa átt þvílíkt erfiðan dag, kastaði mér svo í stólinn og náði einhvernvegin að flækja gatið á kjólnum þannig að það varð ennþá stærra. Ég hefði nú eiginlega bara getað sleppt því að vera í kjól á þessu stigi og gat ekki annað en hlegið af og með sjálfri mér. Þegar ég loksins kom heim reif ég mig úr því sem eftir var af kjólnum og skoðaði herlegheitin. Ætla að geyma þessar tjásur sem eftir eru, jafnvel mál að innramma og geyma til minningar um “einn af þessum dögum”.

Einhverntíma hefði ég sagt að einhvern daginn læri ég að falla inní hópinn. Núna veit ég að ég er bara þessi týpa.

Þriðjudags...

2008-01-08T16:29:00.000Z

Ég sakna allra þriðjudagsbars-hittinganna... alltaf svo gott og gaman og heilbrigt að slá öllu upp í kæruleysi og fá sér einn eða tvo kalda...

nú er ábyrgðin alveg að fara með mig... svo ég varð að finna eitthvað nýtt fyrir þriðjudagana... hvað er hægt að gera á þriðjudögum sem jafnast á að hanga á gamla góða DTU kjallarabarnum???

Svarið er svo einfalt að ég var næstum búin að missa af að sjá það... ég er auðvita að fara að læra að dansa LÍNUDANS á þriðjudögum... ÍÍÍÍHHHAAAA

svo fer ég að sjálfsögðu til Texsas og finn mér Bush-loving cowboy sem lofar guð í öðru hvoru orði... og veit svo vel að staða konunnar er við eldavélina...

Plássfrekar orðabunur...

2007-11-20T23:39:00.000Z

Það þarf oft smá spark svo að líkaminn hnippist áfram í að klára það sem klára þarf... hélt fjölskylduveislu á sunnudagskvöldið.... þó svo að ég sé ekki hrædd við að bjóða fólki heim í draslið mitt þá ákvað ég nú samt að nota þessa veislu sem þetta litla spark sem ég þurfti til að klára litlu verkin sem lágu ókláruð í öllum hornum litlu holunnar minnar... nú er einhvernvegin allt á sínum stað... allavegana þannig að ég veit nú nákvmælega hvað ég á og hvar það er.... á laugardagsnóttina kláraði ég að saga, negla, bora og skrúfa... og vaknaði svo eldhress á sunnudaginn og þreif höllina...
Ég sá svo um forrétt, Steinarr Logi miðjubarnið um aðalrétt og Auðun the litli bróðir (sem fullorðnast hraðar í raunveruleika en huga) um eftirrétt... þar sem ég sat við matarborðið of södd til að taka þátt í umræðunum læddist um mig sælutilfinning... akkúrat þarna í miðri mannmergðinni sá ég að það sem ég sá fyrir mér allan tíman við innréttingu íbúðarinnar small barasta saman... nóg pláss fyrir líf og fjör... það er líflegar og jafnvel svolítið háværar umræður....

Veisla lífs míns heldur annars ótrauð áfram... fannst svona pínu eins og ég væri stödd á lestastöð í gærkvöldi... ég hljóp um íbúðina að reyna að klára heimilisstörfin með annan símann við eyrað, horfði á hinn hringja og í einhverjum hjáverkum náði að leiðbeina Auðuni í gegnum vikulega stærfræðitímann sem hann ákvað að væri best að eiga með mér... félagsleg þolinmæði mín var alveg á þrotum því mig langaði mest af öllu að njóta þess að reikna mig í gegnum 9. bekk með honum elskulega litla bróður mínum... þetta gekk þó allt upp og það varð af einhverjum undarlegum ástæðum líka til súpan fyrir næsta matarboð...
Í kvöld fékk ég svo kjarnakonur á öllum aldri í heimsókn... margreyndar stjórnmálakonur sem komu í súpu og spjall ... konur sem ég er að kynnast en hef heyrt af áður... get ekki annað sagt en að ég held lífinu tvíelfd áfram eftir þessar áhugaverðu umræður... sumt fólk smitar alla í kringum sig af lífsgleði og humm hvað á ég að segja, trú á sjálfri sér... svoleiðis fólk er gott að hafa í kringum sig og mynda tengslanet við.... og enn og aftur sá ég að hönnunin hjá mér gekk alveg upp... það sannreyndist að hér er nóg pláss fyrir plássfrekar umræður.... eina sem þarf að passa er að reka sig ekki í súðina þegar líkaminn er notaður til að leggja sterkari áherslur á orðin sem buna út :)

Hin steinunn...

2007-11-12T21:02:00.000Z

Ég hef oft verið titluð púsl snillingur... sbr. söguna sem mamma þreytist ekki á að segja... það var nefnilega þannig að foreldrarnir reyndu að örva mig með þroskaleikföngum hér í den... á þeim tíma var unga fólkinu gefin þroskaleikföng þar sem þá voru ekki leikskólakennarar á hverju strái til að sjá um alla örvunina sem börn nútímans fá... aumingjans börnin fengu þroskaleikföng og voru svo send inní herbergi að þroskast meðan önnum kafnir foreldrarnir vöskuðu upp (thank god fyrir uppþvottavélar)... jæja en mér gekk eitthvað brösulega að púsla og raða rétt saman... það var ekki fyrr en ég fékk hamar að ég byrjaði að þroskast... hamarinn hjálpaði mér nefnilega að fatta hvað að púsl gekk útá... að lemja nógu fast og þá passaði allt saman!!! þetta þótti foreldrum mínum svo fyndið að þau leiðréttu aldrei þennan misskilning (ég sé þau alveg fyrir mér í hláturskasti og ég haldið að ég væri svona rosalega klár og bara haldið áfram að gera "rétt" svo uppáhalds fólkið mitt gæti haldið áfram að hlæja)... verð nú að segja að það bræður mínir standa betur að vígi í þessum málum þar sem mamma var að læra eða vinna sem leikskólakennari þegar þeir voru á þessum viðkvæma aldri...
Jæja, en ég var rétt í þessu að setja saman jólatréð mitt... þetta er forláta gervijólatré sem ég erfði frá foreldrum mínum... það er nú varla hægt að tala um arf þar sem mér skilst að það var einmitt upphaflega keypt fyrir mig :)... en ég fékk ekki að lemja það saman þarna á áttunda áratuginum... svo ég var að setja það saman í fyrsta sinn núna... þegar ég upphaflega fékk það á fullorðinsárunum fylgdu þau skilaboð að ég ætti aldrei að taka það í sundur og geyma það bara samsett í geymslunni milli jóla... ég fylgdi þessum ráðum alveg þangað til ég pakkaði niður dótinu mínu og flutti til danaveldis... nú er ég í óðaönn að fara í gegnum gömlu búslóðina og þar fann ég einmitt ósamsett jólatréð og ákvað að "skella" því bara saman og setja inn í geymslu... það er hvort sem er ekki svo langt í að ég dragi fram jóladótið... en fyrir mig sem aldrei lærði almennilega að púsla var þetta nú ekki bara einhver "skella saman" athöfn... og nokkrum þolinmæðisstunum seinna hef ég náð að setja jólatréð saman... það verður bara pínu abstrakt hér eftir :) en "samsett" er það...
Er annars að fara í gegnum lítin hluta af því sem ég pakkaði niður fyrir fjórum árum... bóka kassarnir voru fyrst opnaðir... bækurnar standa alltaf fyrir sínu... en ég fatta ekki alveg tilganginn með að geyma allar glósur og allar skóladagbækur... það varð því úr að heill kassi fer bara beinustu leið á haugana... næst opnaði ég tvær ferðatöskur fullar af fötum... ég tók örlítið úr þeim, aðallega föt sem hafa tilfinninganlegt gildi... en þær fara annars bara beint í rauða krossinn... þó svo að ég ætlaði nú ekki að nenna að halda áfram þessari vitleysu kíkti ég í tvo kassa í viðbót sem titlaðir voru gersemar... já já það var gaman að skoða þetta allt saman... þarna fann ég örfáa hluti sem fá heiðursess í höllinni minni... en hitt er bara algjört rusl... og mér líður svona eins og það hafi verið önnur steinunn sem pakkaði þessu niður...
En ég held það sé nú samt einmitt málið... það er svolítið önnur steinunn sem lagði af stað í leiðangur fyrir fjórum árum en sú sem kom heim úr leiðangrinum..."she who returns from a journey is not the same as she who left." [Chinese Proverb]... samanborið við "gömlu" steinunni þá er ég alls ekki tengd tilfinningalegum böndum við hluti... bækur sem hafa smogið inní vitundina við lestur verða alltaf hluti af sjálfinu... og það eru nokkur föt sem tengjast einhverjum merkisáfanga (ég sit einmitt núna í fermingarkjólnum)... listaverk eftir sjálfa mig eða ástvini eru alltaf stórmekrileg (þó það líti út eins og kúkur hahahahahaha)...allt hitt er í mínum huga bara eitthvað sem hefur notagildi....
Það er þó ansi erfitt fyrir sjálfið að henda svona miklu... reuse reuse reuse eru lokaorð masterverkefnisins og einkunarorð mín... og því sit ég oft óþarflega lengi með þessar gömlu "gersemar" mínar og reyni að finna þeim hlutverk.... þær hafa þó flestar lent í flokkun og komnar í viðeigandi ruslatunnu... hefði sennilega bara verið auðveldara að henda þessu strax á seinustu öld...

Ég á eldhús!!!

2007-11-04T17:25:00.001Z

Before

After

Ég á mitt eigið eldhús... jibbí jei :) ég er búin að vera að dunda mér við að setja hödlur og segulstál á hurðarna seinustu vikuna... þetta hefur verið þolinmæðisvinna og því gott að eiga bjór í ísskápnum....

Var að ljúka við að setja upp hill fyrir símann... setti hana í kringum símainntakið og rafmagnsinnstungurnar... þegar ég fór óttast um að bora í rafmagn við að setja upp hilluna sagði pabbi "ekki hafa áhyggjur, borvélin er öll plöstuð svo þú færð engan straum"... gott að stay on the save side of life.. hehehehehe

en hér er mynd af ganginum before

and after.... ath flæðið á parketinu og auðvita símahilluna...

mikið rosalega er skrítið að vera komin í svona allt annan pakka en fyrir svo stuttu... það er oftast bara best að leyfa breytingum að ganga hratt og örugglega yfir... óþolandi að hanga í breytingarfasa lengi :)

verður ekki að fylgja ein svona vinnukvenna mynd :)

2007-10-03T08:50:00.001Z

Sniðugt að BORGA FYRIR að láta einhvern segja sér að hlaupa upp og niður stigana... en nú er ég farin að hlaupa upp og niður stigann þangað til ég fæ með blóðbragð í munninum... gera svo milljón og eina magaæfingu og toppa vitleysuna með því að vingsa lóðum í allar áttir...

Verð þó að viðurkenna að það er gott fyrir líkamann að taka svona púl... en þetta er ennþá betra fyrir sálina... það er nefnilega ekki oft sem ég geri eins og mér er sagt, "no questions asked"... en það er ágætt að taka pásu frá stjórnseminni, þó ekki nema klukkutíma á dag :)

Var orðið of langt síðan eitthvað sprakk í kringum mig...

2007-10-01T09:51:00.000Z

Slökkvilið höfuðborgarsvæðisins kíkti í heimsókn til mín á sunnudaginn... og tók úr þvottavélinni svona í hjáverkum....þetta kalla ég þjónustu :)

Þvottavélin eða mótorinn í þvottavélinni bræddi úr sér, eða sprakk eða eitthvað... slökkviliðið var kallað út... og þeir komu og kipptu þvottavélinni út á lóð... og tæmdu hana svo... Þó svo að það sé rosalega heppilegt að fá hjálp við þvottinn þá finnst mér ég nú meira heppni að það slasaðist enginn... og svo að það urðu engar skemmdir, nema á þvottavélinni minni... þvotturinn í vélinni var í góðu lagi...

Mér finnst þetta óendanlega fyndið... kannski ekki alveg að taka þessu nógu alvarlega... en er einhver ástæða til að vera of alvarleg??? vildi bara óska að ég hefði verið með myndavél til að taka mynd af slökkviliðsmönnunum tæma þvottavélina... en þetta er ein af þessum myndum sem ég geymi bara í huganum.

2007-09-25T10:35:00.000Z

Það hefur alltaf verið svona, er svona... og mun alltaf vera svona.

Af hverju er mannfólkið svona rosaleg hrætt við breytingar?

Það er gaman að vera ræstitæknir með mastersgráðu í efnaverkfræði

2007-09-06T10:54:00.000Z

Var að þrífa ofnin í íbúðinni minni í gærkvöldi. Ræstitæknirinn í mér byrjaði verkið af mikilli nákvæmni. Fann mér einhver ógeðis ofnahreinsis eiturefni til að hjálpa mér við þrifin. Skíturinn gjörsamlega lak út, svo sterkt var eitrið. Þá blossaði upp efnafræðingurinn í mér sem fór að hafa áhyggjur af því að eitthvað yrði eftir af ógeðisefninu í ofninum mínum. Ég hófst þá handa, nú af enn meira nákvæmni að þrífa eitrið úr hverju horni. Eitthvað fannst mér of mikið af hornum og dældum í ofninum og þá tók verkfræðingurinn í mér við, sem af mikilli natni skrúfaði ofnin í sundur (ótrúlegt hvað er hægt að skrúfa svona ofn í sundur).
Ég setti svo bara allt sem komst í uppþvottavélina í hana, já ég á uppþvottavél JJJ, og ég ætla ekki að eiga neitt sem ekki má fara í uppþvottavélina, sko ef eitthvað skemmist í uppþvottavélinni þá er það bara ónýtt.
En allavegana, einhverntíma þarna seint í gærkvöldi, eða snemma í morgun (tími er afstæður) fannst mér ofnin nógu hreinn (allavegana eftir fyrstu umferð) og fór að sofa. Ég á þá bara eftir að setja allt saman aftur………..

2007-08-20T14:48:00.001Z

Sumarið er búið að vera svo æðislegt… og gott veður aukabónus á alla gleðina. Hingað til hefur skólabyrjun boðað komu haustsins, en það verður öðruvísi í ár… ætli það verði þá bara alltaf sumar hjá mér? “Og hún lifði í sumrinu til æviloka”….

Íbúðin mín er orðin rosa flott… búin að rífa allt gólfefni af… rífa niður einn vegg… endurskipuleggja rafmagnið… lagfæra hitt og þetta… mála allt hátt og lágt… og bera inn nýja parketið…
Ég er að leggja á mig ansi mikla vinnu við endurnýtingu á öllu sem mögulegt er að endurnýja… og það eru mjög skiptar skoðanir á þessum endurnýtingum mínum… já já það er sennilega miklu ódýrara og fljótlegra að kaupa nýja eldhúsinnréttingu í IKEA, og auðvita auðveldara að setja bara allt nýtt á baðherbergið í leiðinni… en en en en en… ég var beðin um að segja í stuttu máli svona í lokin á mastersvörninni minni hvað væri hægt að gera til að koma í veg fyrir mengun vegan rusls og sagði “REUSE, REUSE,REUSE” og með þeim orðum endaði skólaganga mín (allavegana í bili)… ég ætla að fara eftir þessu, því ef ekki ég, þá hver????

Það var erfitt að vakna í morgun… líkaminn aðeins farin að þreytast á þessum hamagangi… hélt ég myndi svo sofna fyrir framan tölvuna þegar ég loksins komst í vinnuna… ákvað því að stinga af í hádeginu á kaffihús og sitja þar með kaffibollan minn og stara bara aðeins útí loftið… þar sem ég sat og sötraði á kaffinu heyrði ég óvart samtal fjölskyldu sem sat á næsta borði… þau voru að tala um hvað Hafnarfjörður væri fallegur… fjölskyldan hefði farið í göngutúr um gamla bæinn og orðið yfir sig hrifin af hraunuðum görðunum, fallegum götunum og snyrtilegum bænum… þau höfðu svo endað uppá einhverri hæð og þaðan hefðu þau séð Snæfellsjökulinn, Esjuna, yfir alla Reykjavík og svo lengst útá sjó… lýsingarorðin og andvörpin yfir allri þessari fegurð fengu mig til að brosa útí eitt… að sjá svona langt langt í allar áttir er eitt af því sem ég lærði ég einmitt að meta og sakna meðan ég bjó í danmörku… sá fyrir mér þetta fallega útsýni og langaði svo að taka undir með þeim á næsta borði…
En það er einmitt í einu húsinu á þessum hól, með bakgarð sem snýr í hraunið sem risíbúðin mín er… íbúðin var nú ekki uppá marga fiska þarna þegar ég sá hana fyrst…en það var ákkúrat þetta útsýni sem fjölskyldan á næsta borði átti bara ekki nógu mörg orð til að lýsa sem ég fell fyrir… um mig fór kjánahrollur og ég hætti allt í einu alveg að vera þreytt… það verður notarlegt að sitja í stofunni minni með kaffibolla í annarri og stara útum gluggann….

Það er af sem áður var...

2007-07-03T20:29:00.000Z

Lífið sem efnaverkfræðingur er barasta ágætt :)

Fyrsti starfsmánuðurinn gekk svosem stórslysalaust fyrir sig... ég væri ekki ég sjálf ef ég væri ekki búin að klaufskast aðeins... en ég er orðin svo vön sjálfri mér að ég barasta kippi mér ekki upp við kómedíuna í kringum mig lengur...

Mér finnst ég annars ekki búin að vera að gera svo mikið þennan mánuð sem ég er búin að búa á íslandi... rölti þó uppá Heklu eitt föstudagskvöldið í góðum hópi ungra kvenna á framabraut... er líka búin að kíkja í einhverjar sundlaugar... en mest setið yfir kaffidrykkju hjá hinum og þessum...

Stóru fréttirnar eru þó að nú á ég bíl og næstumþví íbúð líka... eða sko á og ekki á... með einni hjartalínurits undirskrift í dag gekk ég að kauptilboði sem nú hefur verið samþykkt... og því er ekkert eftirn nema að bíða og sjá hvort íbúðalánasjóður haldi nokkuð að ég sé búin að missa vitið... ég er búin að taka massív kvíðaköst inná milli þess að vera alveg sallaróleg yfir þessari skuldasöfnun minni... ég lít ekki á fasteign sem EIGN... en einhversstaðar verður kona að eiga heima... og því er bara að muna að anda inn og anda út... anda inn og anda út....

Mér fannst nú reyndar erfitt að "kaupa" bílinn minn...en vá hvað hann er skemmtilegur :) þetta er ekkert mál.... have to go, bílinn kallar á rúnt :9

Köttur úti í mýri, setti upp á sig stýri, úti er ævintýri...

2007-06-08T15:41:00.001Z

Ég er orðin efnaverkfræðingur... vörnin á mastersverkefninu gekk bara mjög vel. Í raun engin gagnrýni, bara umræður um hvernig eigi að halda áfram með verkefnið. Andstæðingurinn var með fullt af góðum uppástungum sem við gátum rætt fram og tilbaka... en eins og mér einni er lagið átti ég erfitt með að vera bara sammála og svaraði mikið með spurningum á móti... einu sinni svo hart að áhorfendur fóru að hlæja og andstæðingurinn roðnaði...

Ég fékk hrós fyrir skýrsluna/ritgerðina sjálfa... mjög vel uppsett og auðvelt að fylgjast með söguþræðinum... gott málfar, engar stafsetningavillur og bla bla bla... fyrirlesturinn þótti til fyrirmyndar, ég þótti örugg, bara hreinlega fædd til að standa fyrir framan fólk og tala og glærurnar rökstuddu mál mitt mjög skýrt og greinilega... og svo allt hitt sem ég held að sé alltaf sagt...
en það sem mér þótti merkilegast var hrósið sem ég fékk fyrir frumkvöðlastarfið... ég þótti sýna mikið hugrekki að leggja af stað í svona óvissu, prófa mig bara áfram óhrædd við að hafa ekkert til að styðjast við... andstæðingnum þótti virðingavert hvað mér tókst að klára mikið af tilraunum og koma mér þannig upp mikið af gögnum... en það sem þótti flottast var niðustöðuvinnan... það er, þar sem þessi vinna er bara pínulítið en mikilvægt upphaf að miklu stærra verkefni eru alls engar fastar loka niðurstöður... heldur bara niðurstöður sem eru bundnar í framtíðar vinnunni... en mér tókst að setja gögnin upp þannig að þau fléttuðust inní stóru rannsóknarspurninguna mína, hálf ósvarað en með mjög skýr skilaboð um hvernig ég vil að verði unnið með gögnin í framtíðinni... og ég leit því út fyrir að treysta mjög á mína eigin dómgreind... að lokum var ég spurð hverjar mínar ráðleggingar varðandi rusl til þeirra sem vildu heyra og svaraði ég þá “reuse, reuse, reuse”... sagði svo að ruslvandinn væri í raun ekki svo mikið á herðum iðnaðarins eins og staðan er í dag, því væri ekkert tæknilegt svar heldur bara komin tími til að draga úr neyslufíkn og sótthreinsifíkn hjá okkur sem neytendum... þannig voru mín lokaorð og áður en ég labbaði út svo “dómararnir” gætu tekið ákvörðun um einkunina sagði andstæðingurinn mér að ég ætti örugglega framtíðana fyrir mér þar sem ég væri nógu sjálfsörugg til að takast á við ótroðnar slóðir... þegar ég loksins labbaði út hugsaði ég “eins gott þau vita ekki hvað ég er búin að vera skíthrædd við þetta allt saman!!!” “you just have to fake it until you make it....” mér fannst þau svo taka óþarflega langan tíma til að komast að niðurstöðu um einkunina... en eftir lengstu 15 mín ævi minnar kom ein af leiðbeinendunum mínum hoppandi út og öskraði þú fékkst níu þú fékkst níu og rétti upp eins marga fingur til að leggja áherslu á mál sitt...

Milli knúsa og krama tókst mér að ljúka allri smávinnunni sem ég átti eftir í byggingu 229... fólk átti erfitt með að gúddera æsinginn í mér að vera byrjuð að vinna... en við íslendingar eru ferlega spes!!!.... það verður aldrei tekið frá okkur... rétt uppúr hádegi í dag labbaði ég út úr byggingunni sem hefur verið, eiginlega mitt fyrsta heimili í vetur... ég var pínu sorgmædd... en um leið nógu sjálfsörugg til að takast á við hinar ótroðnu slóðir framtíðar minnar...

Ad fullordnast...

2007-05-24T19:54:00.000Z

Eg er komin med vinnu. Byrja 30 mai og hlakka bara mikid til ad leggja af stad i thann leidangur. Mer skilst ad "islændingerne på køkken 4" verdi ad vinna hja sama fyrirtæki... merkilegt :)

Eg er annars astfangin... af hafnarfirdi. Thad er svo vinalegt ad hitta kunningja svona a førnum vegi. I fiskbudinni a horninu heyrdi eg øskrad "ertu vangefin" thegar eg for i fyrsta sinn ad versla i matinn. Mer bra rosalega vid lætinn en roadist thegar eg fattadi ad thetta var bara Lara Fleck sem øskradi svona af gedshræringu af ad sja mig. Ekki fekk eg allt til matargerdarinnar i fiskbudinni, og thurfti ad ljuka innkaupunum i Fjardakaupum allra landsmanna. I einni rødinni thar stod Addy storvinkona min sem horfdi bara i gegnum mig thegar eg veifadi til hennar. Thad var ekki fyrr en eg hafdi komid mer fyrir alveg vid hlidina a henni sem hun nadi ad kveikja a perunni og sagdi bara "ertu ad djoka". Næsta dag thegar vid Addy vorum svo ad keyra heim af kaffihusahittingi saum vid Laru Hafberg afferma bilinn sinn og stoppudum a midri hringbrautinni til ad hlaupa ut og heilsa hinni blomstrandi konu. Thad eru lika margir fjøldyldumedlimir busettir i firdinum og thad var gaman ad banka uppa og segja hæ a rølti minu um bæinn a kosningadaginn.

Eg er annars ekki buin ad vera alveg eins mikill turisti og eg ætladi ad vera buin ad vera i sumarfriinu minu a islandi. For tho a vorhatid a Eyrarbakka, thar sem mamma keypt kaffibrusa a loppemarkadi (thad er i frasøgu færandi!!!!!!!). Merkilegast i thessu frii thotti mer ad læra undir 8. bekkjar prof med litla brodur, ferlega gaman!!! Akvad ad ryksuga frekar en ad fara ad skoda nyja haskolasvædid i Keflavik... en svona er eg nu bara :)

Eg var med storar yfirlysingar um ad flytja ekki heim aftur fyrr en Ingibjørg Solrun væri sest i forsetisradherrastolinn... en eg er best i malamidlunum (hef tho ordid vør vid asakanir um ad thekkja ekkert til malamidlanna thar sem eg er alltaf bara svona ein og tharf ekki ad taka tillit heima hja mer, eg hef nu bara aldrei buid ein svo eg veit ekki alveg hvadan thessar asakanair koma... hlæ tho bara inni mer af vitleysunni). Utanrikisradherrastolinn er sko skref i retta att, svo eg mun breyta løgheimilinu minu med bros a vør a thridjudaginn :) Eg er tho pirrud ad sjalfstædiskonur taki øllu bara thegjandi!!! Eg er allavegana ekki "thegi thu og vertu sæt" typan...

Nu er eg i danmørku, eftir stutta stund verd eg aftur a islandi... og stuttu seinna verd eg svo aftur i danmørku... en eftir thad verdur tekid sma fri fra ferdaløgum, nema tha innanlands... a islandi sko :)

allt og ekkert að gerast...

2007-05-06T22:50:00.000Z

Ég er búin að vera í fríi... hefur tekið ótrúlega á sálarlífið að hafa allt í einu ekkert að gera... leiðbeinandanum mínum finnst ég örugglega mjög skrítin... sendi honum fyrst kvíðakastbréf þar sem ég baðst afsökunar á að geta ekki rétt honum útprentaða lokaritgerðina... "I am just not able to let go"... sagði ég... hann er eins skemmtilegur e-mail ritari og ég (ég er á geðveiku egó trippi og er best í öllu þessa dagana) og sendi mér skemmtilegt e-mail um að það væri óhollt að halda börnunum sínum í heimahúsum of lengi... ég fór því næsta dag og leyfði honum að rífa úr höndunum á mér lokaritgerðina og sagðist vera að flytja heim til mömmu og pabba núna... frekar fyndið svona had to be there moment... sem endaði með því að hann "skipaði" mér að njóta þess að vera nú í fríi... það liðu ekki nema tveir dagar áður en ég sendi honum næsta e-mail þar sem ég sagðist bara ómögulega geta verið í fríi og ætlaði því að fara heim að byrja á starfsleitar-processinum og því þyrfti hann að segja mér dagsetninguna fyrir vörnina með góðum fyrirvara svo ég gæti örugglega náð flugi on time... klukkutíma seinna fékk ég e-mail með Phd. starfstilboðum á deildinni... ég er utan þjónustusvæðis núna, einhversstaðar mitt á milli ísl. og dk með dótinu mínu, sem er samt ekki búið að pakkast niður í kassa og komið í gáminn... á svo hryllilega erfitt með að segja nei takk, ákveðin galli sko...

Fór með Rut og Rökkva í tivolí í seinustu viku þar sem þemað var... "steinunn að öskra"... rosalega er nú gott að öskra... við rut fórum í ÖLL tækin og ég var oft byrjuð að öskra áður en tækin fóru af stað... rökkvi var aðeins varkárari, og það var gaman að hlusta á mömmuna rut reyna að sannfæra varkára son sinn að fara í fleiri tæki... hann stóð svo bara eins og engill og veifaði eða beið í rólegri tækjunum meðan skellibjöllurnar skutust útí loftið...

Kíkti líka með Elínu á útisafnið... við vorum með nesti sem ég man ekki alveg hvað var nema náttúrulega að þar var að finna hvítvínsflösku... okkur lá svo á að borða/drekka nestið að við fundum okkur túnblett rétt við andyrið og settumst þar á teppi hófumst handa við að njóta kræsinganna... það liðu nú ekki nema 5 mín áður en safnvörðurinn kom til að biðja okkur vinsamlegast að nota spisepladsene á svæðinu, við værum nefnilega í miðri útstillingu þarna á túnblettinum... og um leið kom flokkur að hænum í von um að geta nartað í nestið okkar... við tíndum matinn vandræðalega saman um leið og við reyndum að gagga hænurnar í burtu... og drifum okkur á næsta nestissvæði... tókum okkur góðan tíma í nestispásu og vorum frekar léttar og skemmtilegar þegar við svo loksins gáfum okkur tíma í að skoða safnið... furðulegt hvað fólk hafði lítl rúm og lítið einkalíf þarna í den... en almenningsklósettin á safninu eru þrifaleg :)

Fór í alsherjar veslunarferð með Lei í gær... ferlega gaman... þrömmuðum upp norrebro og svo niður í miðbæ... ég var orðin svo sárfætt rétt við norreport station að ég ákvað að ég þyrfti nauðsynlega að kaupa mér betri skó... sá þá svona crocs skó á tilboði og vingsaði mér inní búðina og keypti þessa líka fallega ljósbláu skó... ég var svo upptekin af að horfa á mig í speglinum í skónum á leiðinni út að ég labbaði á fullu spítti á útidyrahurðina... meiddi mig frekar mikið en fann það ekki alveg strax því ég skammaðist mín svo... er svo "útitekin" (rauð í framan) að það tók sem betur fer enginn eftir því hvað ég roðnaði :)... enduðum svo á því að fara í bíó... og kvöddumst í miðbæ lyngby... átti ferlega erfitt á leiðinni heim að reyna að halda inni tárunum sem ætluðu hreinlega að flæða niður kinnar mínar... geðveikt leiðinlegt að kveðja... var svo hlaðin varningi eftir daginn að ég átti bara engar lausar hendur til að þurka kinnarnar... en svona er þetta... og næst tökum við bara verlunarleiðangur í shanghai...

Rölti með Rut og Rökkva heim úr bekkjarafmæli sem Rökkvinn var í í dag... ég fékk svo góða hugmynd um að prófa nýja leið heim til þeirra... sem þótti mjög skemmtileg svona í byrjun... en við villtumst svolítið mikið... og Rut var orðin pínu reið útí mig... "steinunn þú vissir alveg að þetta var vitlaus leið, þú þarft alltaf að vera í einhverjum ævintýrum, og ef þau eru ekki til staðar bara býr þú þau til með því til dæmis að villast" sagði hún hastarlega við mig einhversstaðar þarna sirka í smá vitlausri átt frá kagså kollegi-inu... við spurðum til vegar og komumst aftur tilbaka... og svo þaðan á réttan stað... svo í stað þess að vera kannski hálftíma heim, vorum við þrjá tíma :).... það rann MJÖG flótt af Rut reiðin, og ég reyndi að bæta fyrir "útafaksturinn" með að hjálpa henni að ryksuga :)... hun var samt löngu hætt að vera reið en ég var með pínu samviskubit... ég var sko ekki beint villt, það var bara svo mikið af svona "dead end streets" :)

Ég er sko búin að finna svo margar draumaíbúðir, svo erfitt að velja... en ætla samt að vera heima hjá mömmu og pabba í sumar... það er svo gott að vera hjá þeim... ég held samt að rétt áður en þeim finnst ég verð búin að fá of margar svona "góðar hugmyndir" um gönguferðir, hjólaferðir, endurröðun í skápa, breytingar á dagsskipulagi og bara tilfallandi veseni þá velji þau bara draumaíbúðina fyrir mig :) ég er annars komin með rosalega góða hugmynd á eldamennskufyrirkomulaginu... hahahahahahahaha... svo veit ég alveg hvernig best er að breyta svo fötin mín og skórnir komist fyrir... og svo verður náttúrulega ekkert hægt að nota bílskúrinn í sumar því þar verður dótið sem af einhverjum ástæðum fellur til á leið minni í gegnum lífið :)

Ég er annars bara búin að vera á flandri... og dótið mitt lifnar ekki við og pakkast sjálft niður í kassa eins og í teiknimyndunum... en það er ekki svo mikið mál að koma þessu í gám... og fljótlega, MJÖG fljótlega verður það komið af stað til íslands... en ég verð komin til draumalandsins áður en dótið leggur af stað... ég hlakka svo til þegar ég verð að borga leigu í danmörku, dótið mitt verður einhversstaðar á miðju atlandshafinu, ég á íslandi en samt að hálfu leiti með hugann við vörnina sem samt er bara formsatriði, með allt en um leið ekkert á hreinu... þá verð ég örugglega sallaróleg... ég er nú reyndar alveg sallaróleg líka núna... er nú yfirleitt sallaróleg... eða það sést yfirleitt ekki á mér þegar ég er stressuð... ég er kannski bara alltaf stressuð... nei ég er róleg... þetta er allt spurning um val... ég er róleg... ég finn hvernig tærnar á mér verða þyngri og þyngri, kálfarnir fara svo að þyngjast og þyngslin færast upp í hnén... úbbs eins gott að leggjast uppí rúm áður en ég held áfram... ég er nefnilega alltaf þessi rólega týpa sem sofnar við það eitt að hugsa slökkun :)